ای برگ گلت به مشک ناب آبستن

خواجوی کرمانی – رباعی شماره 333

ای برگ گلت به مشک ناب آبستن

وی مردم چشم ما به آب آبستن

بر یاد رخت روح فزاید به صبوح

گردد مه نو به آفتاب آبستن

نوشته‌های مرتبط

ای صیت تو آب برده از باد شمال

ادامه نوشته »

پایم که ز آزار نبودی اثرش

ادامه نوشته »

کاووس سرادق جلال است جمال

ادامه نوشته »

ای برده ضمیرت از مه و مهر فره

ادامه نوشته »

از باده ی بیخودی برانسان مستم

ادامه نوشته »

ای همنفسم در شب هجران تو آه

ادامه نوشته »