گر مهر رخت خیمه بر افلاک زند

خواجوی کرمانی – رباعی شماره 200

گر مهر رخت خیمه بر افلاک زند

دُرّاعه ی نیلگون فلک چاک زند

سلطان سپهر زان برآید هر روز

تا پیش رخ تو بوسه بر خاک زند

نوشته‌های مرتبط

یا رب که میانت به کناری مرساد

ادامه نوشته »

در خانه دلم تنگ شد از تنهایی

ادامه نوشته »

جانم که دل از ملک درونش بگرفت

ادامه نوشته »

با دل گفتم چو چشمم از خون دریاست

ادامه نوشته »

بر گردش چرخ چون نمی باشد دست

ادامه نوشته »

با طرّه بگو تا دل ما باز آرد

ادامه نوشته »