هر دم برود ز باده هوش دل من

خواجوی کرمانی – رباعی شماره 352

هر دم برود ز باده هوش دل من

خوناب شود قدح ز جوش دل من

در دیر مغان چو درد دل گویم باز

ناقوس بنالد از خروش دل من

نوشته‌های مرتبط

دل جز دهن تو کام جان هیچ نداشت

ادامه نوشته »

هر آه که از دلم به در می آید

ادامه نوشته »

نرگس بنگر که در دهان دارد زر

ادامه نوشته »

ای کلک تو تیز کرده بازار جلال

ادامه نوشته »

آن سرو خرامان که چنان می آید

ادامه نوشته »

در بتکده چون قابل ایمان گشتیم

ادامه نوشته »