هر لحظه شکن بر شکن مو مفکن

خواجوی کرمانی – رباعی شماره 338

هر لحظه شکن بر شکن مو مفکن

وان زلف شکن باز بر رو مفکن

بر خاطرت ار ز ما غباری بنشست

از بهر خدا گره بر ابرو مفکن

نوشته‌های مرتبط

ای از لب شیرین تو شوریده شکر

ادامه نوشته »

دارم چو میان او بدن یعنی هیچ

ادامه نوشته »

شاهی کنم ار بنده ی خویشم داند

ادامه نوشته »

نرگس بنگر نشسته در سایه ی بید

ادامه نوشته »

اشکم که چو لعل آبدار افتادست

ادامه نوشته »

با دل گفتم چو چشمم از خون دریاست

ادامه نوشته »