از مشک سیه چو سایه بر خور فکند

خواجوی کرمانی – رباعی شماره 133

از مشک سیه چو سایه بر خور فکند

در حلق دلم ز زلف چنبر فکند

چون وصف میان دوست گویم کمرش

خود را به فضولی به میان در فکند

نوشته‌های مرتبط

ای مهر رخت مشعله ی دیده ی دل

ادامه نوشته »

زلف سیهت که اژدهایی سیه است

ادامه نوشته »

من دل به وفای دلستانی بدهم

ادامه نوشته »

ای خطّ تو دیباچه ی قانون نجات

ادامه نوشته »

ای برده ضمیرت از مه و مهر فره

ادامه نوشته »

ای خاتم ملکت بقا را جم تو

ادامه نوشته »