قالب وردپرس افزونه وردپرس
خانه / اشعار کامل شاعران / مولانا / غزلیات شمس تبریزی-م

غزلیات شمس تبریزی-م

حرف م : 

 

غزل شماره 1370 : آمد بهار ای دوستان منزل سوی بستان کنیم

غزل شماره 1371 : ای عاشقان ای عاشقان پیمانه را گم کرده‌ام

غزل شماره 1372 : این بار من یک بارگی در عاشقی پیچیده‌ام

غزل شماره 1373 : هان ای طبیب عاشقان دستی فروکش بر برم

غزل شماره 1374 : ای عاشقان ای عاشقان من خاک را گوهر کنم

غزل شماره 13 : 75 : بازآمدم چون عید نو تا قفل زندان بشکنم

غزل شماره 1376 : کاری ندارد این جهان تا چند گل کاری کنم

غزل شماره 1377 : ای با من و پنهان چو دل از دل سلامت می کنم

غزل شماره 1378 : ای آسمان این چرخ من زان ماه رو آموختم

غزل شماره 1379 : آمد خیال خوش که من از گلشن یار آمدم

غزل شماره 1380 : دی بر سرم تاج زری بنهاده است آن دلبرم

غزل شماره 1381 : هرگز ندانم راندن مستی که افتد بر درم

غزل شماره 1382 : ای ساقی روشن دلان بردار سغراق کرم

غزل شماره 1383 : تا من بدیدم روی تو ای ماه و شمع روشنم

غزل شماره 1384 : عشقا تو را قاضی برم کاشکستیم همچون صنم

غزل شماره 1385 : بس جهد می کردم که من آیینه نیکی شوم

غزل شماره 1386 : آمد بهار ای دوستان منزل به سروستان کنیم

غزل شماره 1387 : هین خیره خیره می نگر اندر رخ صفراییم

غزل شماره 1388 : ای نفس کل صورت مکن وی عقل کل بشکن قلم

غزل شماره 1389 : ای پاک رو چون جام جم وز عشق آن مه متهم

غزل شماره 1390 : بازآمدم بازآمدم از پیش آن یار آمدم

غزل شماره 1391 : تا کی به حبس این جهان من خویش زندانی کنم

غزل شماره 1392 : یار شدم یار شدم با غم تو یار شدم

غزل شماره 1393 : مرده بدم زنده شدم گریه بدم خنده شدم

غزل شماره 1394 : دفع مده دفع مده من نروم تا نخورم

غزل شماره 1395 : مطرب عشق ابدم زخمه عشرت بزنم

غزل شماره 1396 : باز در اسرار روم جانب آن یار روم

غزل شماره 1397 : زین دو هزاران من و ما ای عجبا من چه منم

غزل شماره 1398 : جمع تو دیدم پس از این هیچ پریشان نشوم

غزل شماره 1399 : هر نفسی تازه ترم کز سر روزن بپرم

غزل شماره 1400 : تیز دوم تیز دوم تا به سواران برسم

غزل شماره 1401 : کوه نیم سنگ نیم چونک گدازان نشوم

غزل شماره 1402 : دوش چه خورده‌ای بگو ای بت همچو شکرم

غزل شماره 1403 : آمده‌ام که سر نهم عشق تو را به سر برم

غزل شماره 1404 : کار مرا چو او کند کار دگر چرا کنم

غزل شماره 1405 : میل هواش می کنم طال بقاش می زنم

غزل شماره 1406 : هر شب و هر سحر تو را من به دعا بخواستم

غزل شماره 1407 : دوش چه خورده‌ای بگو ای بت همچو شکرم

غزل شماره 1408 : تا به کی ای شکر چو تن بی‌دل و جان فغان کنم

غزل شماره 1409 : ای تو بداده در سحر از کف خویش باده‌ام

غزل شماره 1410 : تا که اسیر و عاشق آن صنم چو جان شدم

غزل شماره 1411 : گرم درآ و دم مده باده بیار ای صنم

غزل شماره 1412 : بیا هر کس که می خواهد که تا با وی گرو بندم

غزل شماره 1413 : کشید این دل گریبانم به سوی کوی آن یارم

غزل شماره 1414 : درخت و آتشی دیدم ندا آمد که جانانم

غزل شماره 1415 : ز فرزین بند آن رخ من چه شهماتم چه شهماتم

غزل شماره 1416 : ترش رویی و خشمینی چنین شیرین ندیدستم

غزل شماره 1417 : به حق روی تو که من چنین رویی ندیدستم

غزل شماره 1418 : دلا مشتاق دیدارم غریب و عاشق و مستم

غزل شماره 1419 : بگفتم حال دل گویم از آن نوعی که دانستم

غزل شماره 1420 : اگر شد سود و سرمایه چه غمگینی چو من هستم

غزل شماره 1421 : بیا بشنو که من پیش و پس اسبت چرا گردم

غزل شماره 1422 : طواف حاجیان دارم بگرد یار می گردم

غزل شماره 1423 : تو تا دوری ز من جانا چنین بی‌جان همی‌گردم

غزل شماره 1424 : بگفتم عذر با دلبر که بی‌گه بود و ترسیدم

غزل شماره 1425 : دعا گویی است کار من بگویم تا نطق دارم

غزل شماره 1426 : چه دانی تو که در باطن چه شاهی همنشین دارم

غزل شماره 1427 : من از اقلیم بالایم سر عالم نمی‌دارم

غزل شماره 1428 : همه بازان عجب ماندند در آهنگ پروازم

غزل شماره 1429 : نه آن بی‌بهره دلدارم که از دلدار بگریزم

غزل شماره 1430 : نهادم پای در عشق که بر عشاق سر باشم

غزل شماره 1431 : مرا چون کم فرستی غم حزین و تنگ دل باشم

غزل شماره 1432 : تو خود دانی که من بی‌تو عدم باشم عدم باشم

غزل شماره 1433 : من آنم کز خیالاتش تراشنده وثن باشم

غزل شماره 1434 : چو آمد روی مه رویم که باشم من که من باشم

غزل شماره 1435 : به گرد دل همی‌گردی چه خواهی کرد می دانم

غزل شماره 1436 : تو خورشیدی و یا زهره و یا ماهی نمی‌دانم

غزل شماره 1437 : چو رعد و برق می خندد ثنا و حمد می خوانم

غزل شماره 1438 : ندارد پای عشق او دل بی‌دست و بی‌پایم

غزل شماره 1439 : من این ایوان نه تو را نمی‌دانم نمی‌دانم

غزل شماره 1440 : بنه ای سبز خنگ من فراز آسمان‌ها سم

غزل شماره 1441 : بنه ای سبز خنگ من فراز آسمان‌ها سم

غزل شماره 1442 : زهی سرگشته در عالم سر و سامان که من دارم

غزل شماره 1443 : بشستم تخته هستی سر عالم نمی‌دارم

غزل شماره 1444 : ای عشق که کردستی تو زیر و زبر خوابم

غزل شماره 1445 : من دلق گرو کردم عریان خراباتم

غزل شماره 1446 : گر بی‌دل و بی‌دستم وز عشق تو پابستم

غزل شماره 1447 : رفتم به طبیب جان گفتم که ببین دستم

غزل شماره 1448 : در مجلس آن رستم در عربده بنشستم

غزل شماره 1449 : زان می که ز بوی او شوریده و سرمستم

غزل شماره 1450 : بستان قدح از دستم ای مست که من مستم

غزل شماره 1451 : گر تو بنمی خسپی بنشین تو که من خفتم

غزل شماره 1452 : ساقی چو شه من بد بیش از دگران خوردم

غزل شماره 1453 : در آینه چون بینم نقش تو به گفت آرم

غزل شماره 1454 : گفتم به مهی کز تو صد گونه طرب دارم

غزل شماره 1455 : ای خواجه سلام علیک من عزم سفر دارم

غزل شماره 1456 : توبه نکنم هرگز زین جرم که من دارم

غزل شماره 1457 : من خفته وشم اما بس آگه و بیدارم

غزل شماره 1458 : یک لحظه و یک ساعت دست از تو نمی‌دارم

غزل شماره 1459 : تا عاشق آن یارم بی‌کارم و بر کارم

غزل شماره 1460 : بشکسته سر خلقی سر بسته که رنجورم

غزل شماره 1461 : پایی به میان درنه تا عیش ز سر گیرم

غزل شماره 1462 : صورتگر نقاشم هر لحظه بتی سازم

غزل شماره 1463 : شاگرد تو می باشم گر کودن و کژپوزم

غزل شماره 1464 : سر برمزن از هستی تا راه نگردد گم

غزل شماره 1465 : ای کرده تو مهمانم در پیش درآ جانم

غزل شماره 1466 : در عشق سلیمانی من همدم مرغانم

غزل شماره 1467 : این شکل که من دارم ای خواجه که را مانم

غزل شماره 1468 : امروز خوشم با تو جان تو و فردا هم

غزل شماره 1469 : بیخود شده‌ام لیکن بیخودتر از این خواهم

غزل شماره 1470 : جانم به فدا بادا آن را که نمی‌گویم

غزل شماره 1471 : مخمورم پرخواره اندازه نمی‌دانم

غزل شماره 1472 : دگربار دگربار ز زنجیر بجستم

غزل شماره 1473 : بیایید بیایید به گلزار بگردیم

غزل شماره 1474 : حکیمیم طبیبیم ز بغداد رسیدیم

غزل شماره 1475 : بجوشید بجوشید که ما اهل شعاریم

غزل شماره 1476 : طبیبیم حکیمیم طبیبان قدیمیم

غزل شماره 1477 : از اول امروز چو آشفته و مستیم

غزل شماره 1478 : المنه لله که ز پیکار رهیدیم

غزل شماره 1479 : آن خانه که صد بار در او مائده خوردیم

غزل شماره 1480 : خیزید مخسپید که نزدیک رسیدیم

غزل شماره 1481 : ما آتش عشقیم که در موم رسیدیم

غزل شماره 1482 : چون در عدم آییم و سر از یار برآریم

غزل شماره 1483 : امروز مها خویش ز بیگانه ندانیم

غزل شماره 1484 : بشکن قدح باده که امروز چنانیم

غزل شماره 1485 : صبح است و صبوح است بر این بام برآییم

غزل شماره 1486 : چون آینه رازنما باشد جانم

غزل شماره 1487 : امروز چنانم که خر از بار ندانم

غزل شماره 1488 : ای خواجه بفرما به کی مانم به کی مانم

غزل شماره 1489 : ساقی ز پی عشق روان است روانم

غزل شماره 1490 : از شهر تو رفتیم تو را سیر ندیدیم

غزل شماره 1491 : خلقان همه نیکند جز این تن که گزیدیم

غزل شماره 1492 : بار دگر از راه سوی چاه رسیدیم

غزل شماره 1493 : ما عاشق و سرگشته و شیدای دمشقیم

غزل شماره 1494 : افتادم افتادم در آبی افتادم

غزل شماره 1495 : اگر تو نیستی در عاشقی خام

غزل شماره 1496 : چه دیدم خواب شب کامروز مستم

غزل شماره 1497 : به جان جمله مستان که مستم

غزل شماره 1498 : بیا کز غیر تو بیزار گشتم

غزل شماره 1499 : بیا کز عشق تو دیوانه گشتم

غزل شماره 1500 : چنان مست است از آن دم جان آدم

غزل شماره 1501 : منم فتنه هزاران فتنه زادم

غزل شماره 1502 : ز زندان خلق را آزاد کردم

غزل شماره 1503 : غلامم خواجه را آزاد کردم

غزل شماره 1504 : حسودان را ز غم آزاد کردم

غزل شماره 1505 : یکی مطرب همی‌خواهم در این دم

غزل شماره 1506 : همیشه من چنین مجنون نبودم

غزل شماره 1507 : ایا یاری که در تو ناپدیدم

غزل شماره 1508 : سفر کردم به هر شهری دویدم

غزل شماره 1509 : سفر کردم به هر شهری دویدم

غزل شماره 1510 : اگر عشقت به جای جان ندارم

غزل شماره 1511 : بیا ای آنک بردی تو قرارم

غزل شماره 1512 : گهی در گیرم و گه بام گیرم

غزل شماره 1513 : اگر سرمست اگر مخمور باشم

غزل شماره 1514 : خداوندا مده آن یار را غم

غزل شماره 1515 : چه نزدیک است جان تو به جانم

غزل شماره 1516 : چه نزدیک است جان تو به جانم

غزل شماره 1517 : مرا گویی که رایی من چه دانم

غزل شماره 1518 : من آن ماهم که اندر لامکانم

غزل شماره 1519 : بیا کامروز بیرون از جهانم

غزل شماره 1520 : مرا پرسی که چونی بین که چونم

غزل شماره 1521 : من از عالم تو را تنها گزینم

غزل شماره 1522 : ورا خواهم دگر یاری نخواهم

غزل شماره 1523 : نه آن شیرم که با دشمن برآیم

غزل شماره 1524 : چو آب آهسته زیر که درآیم

غزل شماره 1525 : ز قند یار تا شاخی نخایم

غزل شماره 1526 : از آن باده ندانم چون فنایم

غزل شماره 1527 : بیا کامروز گرد یار گردیم

غزل شماره 1528 : به پیش باد تو ما همچو گردیم

غزل شماره 1529 : شب دوشینه ما بیدار بودیم

غزل شماره 1530 : من و تو دوش شب بیدار بودیم

غزل شماره 1531 : بیا کامروز شه را ما شکاریم

غزل شماره 1532 : بیا تا عاشقی از سر بگیریم

غزل شماره 1533 : بیا امروز ما مهمان میریم

غزل شماره 1534 : بیا ما چند کس با هم بسازیم

غزل شماره 1535 : بیا تا قدر یک دیگر بدانیم

غزل شماره 1536 : میان ما درآ ما عاشقانیم

غزل شماره 1537 : چرا شاید چو ما شه زادگانیم

غزل شماره 1538 : بر آن بودم که فرهنگی بجویم

غزل شماره 1539 : مگردان روی خود ای دیده رویم

غزل شماره 1540 : بیا با هم سخن از جان بگوییم

غزل شماره 1541 : مرا خواندی ز در تو خستی از بام

غزل شماره 1542 : چنان مستم چنان مستم من این دم

غزل شماره 1543 : کجایی ساقیا درده مدامم

غزل شماره 1544 : مرا گویی چه سانی من چه دانم

غزل شماره 1545 : شراب شیره انگور خواهم

غزل شماره 1546 : رفتم تصدیع از جهان بردم

غزل شماره 1547 : من با تو حدیث بی‌زبان گویم

غزل شماره 1548 : روی تو چو نوبهار دیدم

غزل شماره 1549 : زنهار مرا مگو که پیرم

غزل شماره 1550 : گر از غم عشق عار داریم

غزل شماره 1551 : از اصل چو حورزاد باشیم

غزل شماره 1552 : ما آفت جان عاشقانیم

غزل شماره 1553 : ما صحبت همدگر گزینیم

غزل شماره 1554 : چون ذره به رقص اندرآییم

غزل شماره 1555 : جز جانب دل به دل نیاییم

غزل شماره 1556 : ای برده نماز من ز هنگام

غزل شماره 1557 : یا رب توبه چرا شکستم

غزل شماره 1558 : دانی کامروز از چه زردم

غزل شماره 1559 : من دوش به تازه عهد کردم

غزل شماره 1560 : تا عشق تو سوخت همچو عودم

غزل شماره 1561 : تا چهره آن یگانه دیدم

غزل شماره 1562 : گر ناز تو را به گفت نارم

غزل شماره 1563 : من اشتر مست شهریارم

غزل شماره 1564 : روزی که گذر کنی به گورم

غزل شماره 1565 : ای دشمن روزه و نمازم

غزل شماره 1566 : تا با تو قرین شده‌ست جانم

غزل شماره 1567 : امروز مرا چه شد چه دانم

غزل شماره 1568 : ای جان لطیف و ای جهانم

غزل شماره 1569 : ناآمده سیل تر شدستیم

غزل شماره 1570 : آن عشرت نو که برگرفتیم

غزل شماره 1571 : در عشق قدیم سال خوردیم

غزل شماره 1572 : گر گمشدگان روزگاریم

غزل شماره 1573 : ما عاشق و بی‌دل و فقیریم

غزل شماره 1574 : نی سیم و نه زر نه مال خواهیم

غزل شماره 1575 : ما شاخ گلیم نی گیاهیم

غزل شماره 1576 : ما زنده به نور کبریاییم

غزل شماره 1577 : امروز نیم ملول شادم

غزل شماره 1578 : من جز احد صمد نخواهم

غزل شماره 1579 : ما آب دریم ما چه دانیم

غزل شماره 1580 : تا دلبر خویش را نبینیم

غزل شماره 1581 : گر به خوبی می بلافد لا نسلم لا نسلم

غزل شماره 1582 : هرچ گویی از بهانه لا نسلم لا نسلم

غزل شماره 1583 : می خرامد جان مجلس سوی مجلس گام گام

غزل شماره 1584 : هر که گوید کان چراغ دیده‌ها را دیده‌ام

غزل شماره 1585 : ای جهان آب و گل تا من تو را بشناختم

غزل شماره 1586 : خویش را چون خار دیدم سوی گل بگریختم

غزل شماره 1587 : عشوه دادستی که من در بی‌وفایی نیستم

غزل شماره 1588 : من سر خم را ببستم باز شد پهلوی خم

غزل شماره 1589 : چشم بگشا جان نگر کش سوی جانان می برم

غزل شماره 1590 : چون ز صورت برتر آمد آفتاب و اخترم

غزل شماره 1591 : وقت آن آمد که من سوگندها را بشکنم

غزل شماره 1592 : نی تو گفتی از جفای آن جفاگر نشکنم

غزل شماره 1593 : روی نیکت بد کند من نیک را بر بد نهم

غزل شماره 1594 : ایها العشاق آتش گشته چون استاره‌ایم

غزل شماره 1595 : سر قدم کردیم و آخر سوی جیحون تاختیم

غزل شماره 1596 : چون همه یاران ما رفتند و تنها ماندیم

غزل شماره 1597 : این چه کژطبعی بود که صد هزاران غم خوریم

غزل شماره 1598 : ای خوشا روزا که ما معشوق را مهمان کنیم

غزل شماره 1599 : چون بدیدم صبح رویت در زمان برخیستم

غزل شماره 1600 : از شهنشه شمس دین من ساغری را یافتم

غزل شماره 1601 : بار دیگر از دل و از عقل و جان برخاستیم

غزل شماره 1602 : می بسازد جان و دل را بس عجایب کان صیام

غزل شماره 1603 : چونک در باغت به زیر سایه طوبیستم

غزل شماره 1604 : بده آن باده دوشین که من از نوش تو مستم

غزل شماره 1605 : بزن آن پرده نوشین که من از نوش تو مستم

غزل شماره 1606 : هله دوشت یله کردم شب دوشت یله کردم

غزل شماره 1607 : ز فلک قوت بگیرم دهن از لوت ببندم

غزل شماره 1608 : چه کسم من چه کسم من که بسی وسوسه مندم

غزل شماره 1609 : چو یکی ساغر مردی ز خم یار برآرم

غزل شماره 1610 : منم آن عاشق عشقت که جز این کار ندارم

غزل شماره 1611 : مکن ای دوست غریبم سر سودای تو دارم

غزل شماره 1612 : منم آن کس که نبینم بزنم فاخته گیرم

غزل شماره 1613 : به خدا کز غم عشقت نگریزم نگریزم

غزل شماره 1614 : بزن آن پرده دوشین که من امروز خموشم

غزل شماره 1615 : من اگر دست زنانم نه من از دست زنانم

غزل شماره 1616 : ز یکی پسته دهانی صنمی بسته دهانم

غزل شماره 1617 : بت بی‌نقش و نگارم جز تو یار ندارم

غزل شماره 1618 : علم عشق برآمد برهانم ز زحیرم

غزل شماره 1619 : تو گواه باش خواجه که ز توبه توبه کردم

غزل شماره 1620 : هوسی است در سر من که سر بشر ندارم

غزل شماره 1621 : چو غلام آفتابم هم از آفتاب گویم

غزل شماره 1622 : تو ز من ملول گشتی که من از تو ناشتابم

غزل شماره 1623 : هذیان که گفت دشمن به درون دل شنیدم

غزل شماره 1624 : خبری اگر شنیدی ز جمال و حسن یارم

غزل شماره 1625 : دو هزار عهد کردم که سر جنون نخارم

غزل شماره 1626 : فلکا بگو که تا کی گله‌های یار گویم

غزل شماره 1627 : نظری به کار من کن که ز دست رفت کارم

غزل شماره 1628 : دیده از خلق ببستم چو جمالش دیدم

غزل شماره 1629 : دل چه خورده‌ست عجب دوش که من مخمورم

غزل شماره 1630 : گر مرا خار زند آن گل خندان بکشم

غزل شماره 1631 : در فروبند که ما عاشق این میکده‌ایم

غزل شماره 1632 : هله رفتیم و گرانی ز جمالت بردیم

غزل شماره 1633 : در فروبند که ما عاشق این انجمنیم

غزل شماره 1634 : عقل گوید که من او را به زبان بفریبم

غزل شماره 1635 : دم به دم از ره دل پیک خیالش رسدم

غزل شماره 1636 : از بت باخبر من خبری می رسدم

غزل شماره 1637 : منم آن دزد که شب نقب زدم ببریدم

غزل شماره 1638 : مادرم بخت بد است و پدرم جود و کرم

غزل شماره 1639 : ای خوشا روز که پیش چو تو سلطان میرم

غزل شماره 1640 : گر تو خواهی که تو را بی‌کس و تنها نکنم

غزل شماره 1641 : من چو در گور درون خفته همی‌فرسایم

غزل شماره 1642 : ساقیا ما ز ثریا به زمین افتادیم

غزل شماره 1643 : چند خسپیم صبوح است صلا برخیزیم

غزل شماره 1644 : جز ز فتان دو چشمت ز کی مفتون باشیم

غزل شماره 1645 : گر تو مستی بر ما آی که ما مستانیم

غزل شماره 1646 : روز آن است که ما خویش بر آن یار زنیم

غزل شماره 1647 : روز شادی است بیا تا همگان یار شویم

غزل شماره 1648 : ساقیا عربده کردیم که در جنگ شویم

غزل شماره 1649 : وقت آن شد که به زنجیر تو دیوانه شویم

غزل شماره 1650 : خوش بنوشم تو اگر زهر نهی در جامم

غزل شماره 1651 : ما سر و پنجه و قوت نه از این جان داریم

غزل شماره 1652 : ای دریغا که شب آمد همه از هم ببریم

غزل شماره 1653 : من از این خانه پرنور به در می نروم

غزل شماره 1654 : تا که ما از نظر و خوبی تو باخبریم

غزل شماره 1655 : دوش می گفت جانم کی سپهر معظم

غزل شماره 1656 : هم به درد این درد را درمان کنم

غزل شماره 1657 : می رسد بوی جگر از دو لبم

غزل شماره 1658 : عاشقم از عاشقان نگریختم

غزل شماره 1659 : دست من گیر ای پسر خوش نیستم

غزل شماره 1660 : ای گزیده یار چونت یافتم

غزل شماره 1661 : سالکان راه را محرم شدم

غزل شماره 1662 : بوی آن خوب ختن می آیدم

غزل شماره 1663 : نو به نو هر روز باری می کشم

غزل شماره 1664 : می شناسد پرده جان آن صنم

غزل شماره 1665 : عاشقی بر من پریشانت کنم

غزل شماره 1666 : گفته‌ای من یار دیگر می کنم

غزل شماره 1667 : من ز وصلت چون به هجران می روم

غزل شماره 1668 : من به سوی باغ و گلشن می روم

غزل شماره 1669 : آتشی نو در وجود اندرزدیم

غزل شماره 1670 : ما به خرمنگاه جان بازآمدیم

غزل شماره 1671 : گر دم از شادی وگر از غم زنیم

غزل شماره 1672 : روز باران است و ما جو می کنیم

غزل شماره 1673 : امشب ای دلدار مهمان توییم

غزل شماره 1674 : ما ز بالاییم و بالا می رویم

غزل شماره 1675 : دوش عشق شمس دین می باختیم

غزل شماره 1676 : عاقبت ای جان فزا نشکیفتم

غزل شماره 1677 : یک دمی خوش چو گلستان کندم

غزل شماره 1678 : من اگر نالم اگر عذر آرم

غزل شماره 1679 : من اگر مستم اگر هشیارم

غزل شماره 1680 : من اگر پرغم اگر شادانم

غزل شماره 1681 : من از این خانه به در می نروم

غزل شماره 1682 : من اگر پرغم اگر خندانم

غزل شماره 1683 : من که حیران ز ملاقات توام

غزل شماره 1684 : من از این خانه به در می نروم

غزل شماره 1685 : ای مطرب این غزل گو کی یار توبه کردم

غزل شماره 1686 : گفتم که عهد بستم وز عهد بد برستم

غزل شماره 1687 : گر جان منکرانت شد خصم جان مستم

غزل شماره 1688 : رفتم ز دست خود من در بیخودی فتادم

غزل شماره 1689 : صد بار مردم ای جان وین را بیازمودم

غزل شماره 1690 : اندر دو کون جانا بی‌تو طرب ندیدم

غزل شماره 1691 : خواهم که کفک خونین از دیگ جان برآرم

غزل شماره 1692 : یا رب چه یار دارم شیرین شکار دارم

غزل شماره 1693 : من پاکباز عشقم تخم غرض نکارم

غزل شماره 1694 : بازآمدم خرامان تا پیش تو بمیرم

غزل شماره 1695 : پیش چنین جمال جان بخش چون نمیرم

غزل شماره 1696 : ای چرخ عیب جویم وی سقف پرستیزم

غزل شماره 1697 : آری ستیزه می کن تا من همی‌ستیزم

غزل شماره 1698 : ای توبه‌ام شکسته از تو کجا گریزم

غزل شماره 1699 : دل را ز من بپوشی یعنی که من ندانم

غزل شماره 1700 : عالم گرفت نورم بنگر به چشم‌هایم

غزل شماره 1701 : آوازه جمالت از جان خود شنیدیم

غزل شماره 1702 : درده شراب یک سان تا جمله جمع باشیم

غزل شماره 1703 : من آن شب سیاهم کز ماه خشم کردم

غزل شماره 1704 : اشکم دهل شده‌ست از این جام دم به دم

غزل شماره 1705 : از ما مشو ملول که ما سخت شاهدیم

غزل شماره 1706 : برخیز تا شراب به رطل و سبو خوریم

غزل شماره 1707 : چیزی مگو که گنج نهانی خریده‌ام

غزل شماره 1708 : ای گوش من گرفته تویی چشم روشنم

غزل شماره 1709 : ما قحطیان تشنه و بسیارخواره‌ایم

غزل شماره 1710 : با روی تو ز سبزه و گلزار فارغیم

غزل شماره 1711 : بگشای چشم خود که از آن چشم روشنیم

غزل شماره 1712 : ما در جهان موافقت کس نمی‌کنیم

غزل شماره 1713 : خیزید عاشقان که سوی آسمان رویم

غزل شماره 1714 : چند روی بی‌خبر آخر بنگر به بام

غزل شماره 1715 : هر کی بمیرد شود دشمن او دوستکام

غزل شماره 1716 : امشب جان را ببر از تن چاکر تمام

غزل شماره 1717 : لولیکان توییم در بگشا ای صنم

غزل شماره 1718 : ای تو ترش کرده رو تا که بترسانیم

غزل شماره 1719 : پیشتر آ می لبا تا همه شیدا شویم

غزل شماره 1720 : بار دگر ذره وار رقص کنان آمدیم

غزل شماره 1721 : خوش سوی ما آ دمی ز آنچ که ما هم خوشیم

غزل شماره 1722 : بدار دست ز ریشم که باده‌ای خوردم

غزل شماره 1723 : نیم ز کار تو فارغ همیشه در کارم

غزل شماره 1724 : همه جمال تو بینم چو چشم باز کنم

غزل شماره 1725 : نگفتمت مرو آن جا که آشنات منم

غزل شماره 1726 : بیار باده که دیر است در خمار توام

غزل شماره 1727 : به غم فرونروم باز سوی یار روم

غزل شماره 1728 : مرا اگر تو نخواهی منت به جان خواهم

غزل شماره 1729 : اگر چه شرط نهادیم و امتحان کردیم

غزل شماره 1730 : چه روز باشد کاین جسم و رسم بنوردیم

غزل شماره 1731 : اگر زمین و فلک را پر از سلام کنیم

غزل شماره 1732 : به حق آنک بخواندی مرا ز گوشه بام

غزل شماره 1733 : به جان عشق که از بهر عشق دانه و دام

غزل شماره 1734 : سماع چیست ز پنهانیان دل پیغام

غزل شماره 1735 : به گوش من برسانید هجر تلخ پیام

غزل شماره 1736 : به گرد تو چو نگردم به گرد خود گردم

غزل شماره 1737 : بیار باده که اندر خمار خمارم

غزل شماره 1738 : به گوشه‌ای بروم گوش آن قدح گیرم

غزل شماره 1739 : زهی حلاوت پنهان در این خلای شکم

غزل شماره 1740 : خوشی خوشی تو ولی من هزار چندانم

غزل شماره 1741 : به کوی عشق تو من نامدم که بازروم

غزل شماره 1742 : ببسته است پری نهانیی پایم

غزل شماره 1743 : اگر چه ما نه خروس و نه ماکیان داریم

غزل شماره 1744 : بیار مطرب بر ما کریم باش کریم

غزل شماره 1745 : فضول گشته‌ام امروز جنگ می جویم

غزل شماره 1746 : بر آن شده‌ست دلم کآتشی بگیرانم

غزل شماره 1747 : اگر به عقل و کفایت پی جنون باشم

غزل شماره 1748 : می گریزد از ما و ما قوامش داریم

غزل شماره 1749 : گه چرخ زنان همچون فلکم

غزل شماره 1750 : تلخی نکند شیرین ذقنم

غزل شماره 1751 : تشنه خویش کن مده آبم

غزل شماره 1752 : کون خر را نظام دین گفتم

غزل شماره 1753 : آمدم باز تا چنان گردم

غزل شماره 1754 : آتشی از تو در دهان دارم

غزل شماره 1755 : در طریقت دو صد کمین دارم

غزل شماره 1756 : تا به جان مست عشق آن یارم

غزل شماره 1757 : همتم شد بلند و تدبیرم

غزل شماره 1758 : در وصالت چرا بیاموزم

غزل شماره 1759 : اه چه بی‌رنگ و بی‌نشان که منم

غزل شماره 1760 : به خدایی که در ازل بوده‌ست

غزل شماره 1761 : ما همه از الست همدستیم

غزل شماره 1762 : آمدستیم تا چنان گردیم

غزل شماره 1763 : ما که باده ز دست یار خوریم

غزل شماره 1764 : ناله بلبل بهار کنیم

غزل شماره 1765 : عاشق روی جان فزای توییم

غزل شماره 1766 : خیز تا فتنه‌ای برانگیزیم

غزل شماره 1767 : تو چه دانی که ما چه مرغانیم

غزل شماره 1768 : چند قبا بر قد دل دوختم

غزل شماره 1769 : ای دل صافی دم ثابت قدم

غزل شماره 1770 : آمد سرمست سحر دلبرم

غزل شماره 1771 : شد ز غمت خانه سودا دلم

غزل شماره 1772 : چند گهی فاتحه خوانت کنم

غزل شماره 1773 : بار دگر جانب یار آمدیم

غزل شماره 1774 : ما به تماشای تو بازآمدیم

غزل شماره 1775 : گر تو کنی روی ترش زحمت از این جا ببرم

غزل شماره 1776 : منم آن بنده مخلص که از آن روز که زادم

غزل شماره 1777 : انا فتحنا بابکم لا تهجروا اصحابکم

غزل شماره 1778 : رحت انا من بینکم غبت کذا من عینکم

غزل شماره 1779 : اتیناکم اتیناکم فحیونا نحییکم

غزل شماره 1780 : اقبل الساقی علینا حاملا کاس المدام

غزل شماره 1781 : قد رجعنا قد رجعنا جائیا من طورکم

غزل شماره 1782 : ظننتم ایا عذال ان قد عدلتم

غزل شماره 1783 : فان وفق الله الکریم وصالکم

غزل شماره 1784 : علی اهل نجد الثنا و سلام

 

پایان اشعار این بخش

......

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

code