ورود-ثبت نام

غزلیات طبیب اصفهانی

 

در این بخش، غزلیات طبیب اصفهانی نوشته شده است

فهرست غزلیات به ترتیب حرف الفبای آخر قافیه یا ردیف است.

برای خواندن هر شعر، روی آن کلیک کنید :

 

الف: 

غزل شماره 1 : منزل بسی دور و به پا ما را شکسته خارها

غزل شماره 2 : درماندگی خود به که گوییم خدا را

غزل شماره 3 : جا در صف عشاق مده اهل هوس را

غزل شماره 4 : چو خواهم با سگانش گرم سازم آشنایی را

غزل شماره 5 : ز غوغای تذروان شورش محشر شود پیدا

غزل شماره 6 : از هجر بت یگانه ی ما

غزل شماره 7 : نیست هرگز به بد و نیک جهان کار مرا

غزل شماره 8 : دارد به سحر دعا اثرها

غزل شماره 9 : به همواری تهی کن از غم لیلی وشان دل را

غزل شماره 10 : چو نیست دسترسم آنکه بوسم آن پا را

غزل شماره 11 : مسکینی و غریبی از حد گذشت ما را

ب : 

غزل شماره 12 : افزوده غمی چون به غم دیگرم امشب

غزل شماره 13 : ز چشم خونفشان خویش دارم چشم از آن امشب

ت : 

غزل شماره 14 : دربان نکند جرأت و خاصان ملک مست

غزل شماره 15 : رفته عمر و نیم جانی مانده است

غزل شماره 16 : دل غمدیده به دنبال کسی افتادست

غزل شماره 17 : از غم لیلی به وادی گر چه مجنون می‌گریست

غزل شماره 18 : ما را دگر ز یار، تمنا نمانده است

غزل شماره 19 : گر چه ما را دسترس بر دامن آن ماه نیست

غزل شماره 20 : تا به من از ناز ساقی سرگران افتاده است

غزل شماره 21 : دیگر دلم خدنگ جفا را نشان شدست

غزل شماره 22 : عشقم آتش زد و از وی اثری پیدا نیست

غزل شماره 23 : از حال ما چه پرسی ای بی وفا که چون است

غزل شماره 24 : برگیر مهر از آنکه به کام دل تو نیست

غزل شماره 25 : سینه گرم و مژه خونبار و سحر نزدیک است

غزل شماره 26 :  هر کسی را که چو من دیده ی خونباری هست

غزل شماره 27 : کاروان عشق را بانگ درای دیگرست

غزل شماره 28 : دلتنگم و پرواز گلستان هوسم نیست

غزل شماره 29 : می رسد یار و دریغا سر و سامانم نیست

غزل شماره 30 : هر دم به گوشه ای ز خیالت وطن گرفت

غزل شماره 31 : رفتم و برگشتنم دیگر به کوی یار نیست

غزل شماره 32 : ما را که با تو غیر وفا در میانه نیست

غزل شماره 33 : چو خنجر ستم آن ترک لشگری برداشت

غزل شماره 34 : چون رحمتت فزاید بر عذرخواهی ای دوست

غزل شماره 35 : کسی راه غمش را سر نبردست

غزل شماره 36 : در حلقه ی خوبان چو تو یک عربده جو نیست

غزل شماره 37 : رفت حسن تو و عشقت به دل من باقیست

غزل شماره 38 : چو بگذری به تل عاشقان دکانی هست

غزل شماره 39 : زدی به تیغم و از جبهه ی تو چین برخاست

چ : 

غزل شماره 40 : ما و شکن دامی و فریاد و دگر هیچ

د : 

غزل شماره 41 : به گلشنی که ز رویت نقاب می افتد

غزل شماره 42 : از کین گر آن بیدادگر بر سینه ام خنجر زند

غزل شماره 43 : بر کی نگرم؟ چون به تو دیدن نگذارند

غزل شماره 44 : صیاد را نگر که چه بیداد می کند

غزل شماره 45 : غمش در نهانخانه ی دل نشیند

غزل شماره 46 : از تو چون هر نفسم بر فلک افغان نرسد

غزل شماره 47 : عاشقان را نگر از خاره تنی ساخته اند

غزل شماره 48 : گله ام از تو مپندار که از دل برود

غزل شماره 49 : روزی که دور از برم آن خوشخرام شد

غزل شماره 50 : به من از ناز نگاهش نگرید

غزل شماره 51 : آنان که به رخسار تو چون من نگرانند

غزل شماره 52 : دو هفته شد که ز من یار سرگران دارد

غزل شماره 53 : از خشم و کین نگاه تو کارم به جان رسد

غزل شماره 54 : مرا بتیست که دلها ازین ستم شکند

غزل شماره 55 : خط بر رخ یار خوش نباشد

غزل شماره 56 : دل سوخت از شتاب و به دلبر نمی رسد

غزل شماره 57 : دارم نظری با گل کو روی تو را ماند

غزل شماره 58 : از دیده ام فکندی و هنگام آن نبود

غزل شماره 59 : آن صبح امیدی که به دوران تو یابند

غزل شماره 60 : ساختی خوارم، به عاشق گلعذاران این کنند؟

غزل شماره 61 : مرا در سینه دل چون نافه تا پر خون نخواهد شد

غزل شماره 62 : کجا کسی غم شب های تار من دارد

غزل شماره 63 : جدا ز روی تو چشمم چو خونفشان گردد

غزل شماره 64 : هر که از خون جگر چون لاله ساغر می کشد

غزل شماره 65 : ترسم که چو جانم ز تن زار برآید

غزل شماره 66 : گریه نتوانست غم را از دل بیتاب برد

غزل شماره 67 : گفتی که با دلت غم هجران چه می کند

غزل شماره 68 : گو روزگار هر چه تواند به ما کند

غزل شماره 69 : ترک چشمش که قصد جان دارد

غزل شماره 70 : ماییم و فراق دیده ای چند

غزل شماره 71 : گر نه گل ناله ای از مرغ چمن گوش کند

غزل شماره 72 : تا قیامت دمد از خاک من خون آلود

غزل شماره 73 : آنان که در طلب به پی دل نمی رسند

غزل شماره 74 : من آن صیدم که از ضعفم نفس بیرون نمی‌آید

غزل شماره 75 : فریاد من به چرخ نه هر دم نمی رسد

غزل شماره 76 : نه همین ز آتش عشقت دل ما می سوزد

غزل شماره 77 : مرغی که به کوی تو ز پرواز نشیند

غزل شماره 78 : در آن گلشن که گلچین در به روی باغبان بندد

غزل شماره 79 : از آن آهم ز دل مشکل برآید

غزل شماره 80 : کدام شب که فغانم به آسمان نرسد

غزل شماره 81 : ز بامی چو بینم که ماهی برآید

غزل شماره 82 : مرا کام دل گر ز یاری برآید

غزل شماره 83 : می رود از خویش دل چون دیده حیران می شود

غزل شماره 84 : تا به دلجویی من لعل تو خندان نشود

غزل شماره 85 : هرگز به یاد ما زر و گوهر نمی رسد

غزل شماره 86 : گفتی از جور فراقت چه به من می گذرد

ر : 

غزل شماره 87 : قسمتم کاش به آن کوی کشد دیگر بار

غزل شماره 88 : به دل دارم غم عشقی نهان از محرمان خوشتر

ز : 

غزل شماره 89 : قسمتم گرمی بازار نگردد هرگز

غزل شماره 90 : ز پا فتادم و رویم به منزل است هنوز

غزل شماره 91 : دل عاشق نمی گردد به راحت مهربان هرگز

غزل شماره 92 : صید دلم که باشد ازو خون روان هنوز

س : 

غزل شماره 93 : هر چند بر آن عارض گلگون نگرد کس

غزل شماره 94 : چون ناله ز جور تو ستمگر نکند کس؟

ش : 

غزل شماره 95 : تیغ از میان به قصد من ناتوان مکش

غزل شماره 96 : چه دام است این که هر مرغی که می‌گردد گرفتارش

غزل شماره 97 : به من آن بی‌وفا یارب که بادا خاطر شادش

غزل شماره 98 : سر منزل سلمی که منم دل نگرانش

ف : 

غزل شماره 99 : زد مرا زخمی و از پیش نظر بگذشت حیف

ک : 

غزل شماره 100 : نگشاید دلم از وصل به هجران نزدیک

ل : 

غزل شماره 101 : سوی تو عجب نیست اگر میکشدم دل

م : 

غزل شماره 102 : چه خواهد شد اگر سلطان دهد گوشی به فرمانم

غزل شماره 103 : در دل اگر باشدم غیر وصال تو کام

غزل شماره 104 : مپسند از درت ای دوست غمین برخیزم

غزل شماره 105 : از سر زلف نگاری دو سه تاری دارم

غزل شماره 106 : صبح محشر که من از خواب گران برخیزم

غزل شماره 107 : چون شکوه از جفای تو بنیاد می کنم

غزل شماره 108 : رحمی، رحمی که از کنارم

غزل شماره 109 : ما غمزدگان چون ز دل آهنگ برآریم

غزل شماره 110 : ز هجرانت سخن هر شب که با دل در میان دارم

غزل شماره 111 : بی تو خود را بس که از تاب و توان انداختم

غزل شماره 112 : به صد بلا ز غمت گر چه مبتلا شده ام

غزل شماره 113 : شب شد که شکوه ها ز دل تنگ برکنیم

غزل شماره 114 : گذارد کی مرا سودای عشق از جوش بنشینم

غزل شماره 115 : بهتر آن است که پا از سر بازار کشم

غزل شماره 116 : جز این که در فراق تو خاکی به سر کنم

غزل شماره 117 : خوش آن خلوت که چون آیی به روی غیر در بندم

غزل شماره 118 : چه خون ها در دل ایام کردیم

غزل شماره 119 : آنکه پیوسته به رویت نگران است، منم

غزل شماره 120 : نمودی گاه زلف عنبرین گه خال مشگینم

غزل شماره 121 : حکایت ها که بعد از من تو خواهی گفت با خاکم

غزل شماره 122 : نیست مهر تو متاعی که به جان بفروشم

غزل شماره 123 : خاک درت به مژگان خوش آنکه رُفته باشم

غزل شماره 124 : به این خوشم که ز دردت به دیده خواب ندارم

غزل شماره 125 : بس که دیدم سست عهدی از تو دل برداشتم

ن : 

غزل شماره 126 : غافل مشو از حال من بی سر و سامان

غزل شماره 127 : نهانی رازهای دوستداران

غزل شماره 128 : نگارینا دل پر درد من بین

غزل شماره 129 : هر که را یاری برای خویشتن

غزل شماره 130 : دل می برد دل ای هوشمندان

غزل شماره 131 : ز بیدادت ننالد چون دل من؟

غزل شماره 132 : از سر کوی تو دردا که من دلنگران

غزل شماره 133 : خفتن نتوان درین گلستان

غزل شماره 134 : چه خوش است از تو گاهی مژه نیم باز کردن

غزل شماره 135 : جانا در انتظار تو شد روزگار من

غزل شماره 136 : اگر از حال ما پرسی بپرس از طره ی جانان

غزل شماره 137 : از برت کی من به این الفت جدا خواهم شدن

غزل شماره 138 : بر من نیندازد نظر بی اعتباری را ببین

و : 

غزل شماره 139 : شب چو بمیرم به سر کوی تو

غزل شماره 140 : دارم به چمن چه کار، بی تو

ه : 

غزل شماره 141 : یاد آر ای که فارغ، در محملی نشسته

غزل شماره 142 : از نفس گرم من عالمی افروخته

غزل شماره 143 : آرد شبیخون چون هجرت ای ماه

غزل شماره 144 : شدیم پیر و به دل داغ آن جوان مانده

ی : 

غزل شماره 145 : ای که بر خاک شهیدان گذر انداخته‌ای

غزل شماره 146 : از ما نهفته با دگران یار بوده‌ای

غزل شماره 147 : از ما درین گلستان جویند گر نشانی

غزل شماره 148 : از باده ی عشرت تو و رخسار چو ماهی

غزل شماره 149 : از می لعل به کف تا دو سه جامی داری

غزل شماره 150 : به صید جسته از دامی چه خوش میگفت صیادی

غزل شماره 151 : به ساقی گفت در میخانه مستی

غزل شماره 152 : ببخشا ای که میر کاروانی

غزل شماره 153 : تو که ای امیر داری ز سراغ من فراغی

غزل شماره 154 : چو باشد مایل بیداد شاهی

غزل شماره 155 : چنین که باغم گرفته ام خو مخوان به بزمم به میگساری

غزل شماره 156 : حیف از تو که ارباب سخن را نشناسی

غزل شماره 157 : دلی دارم که دارد اضطرابی

غزل شماره 158 : رفتند همرهان و تو در فکر منزلی

غزل شماره 159 : ز صید من چه شود گر عنان بگردانی

غزل شماره 160 : ز نکویی آنچه باید همه را تمام داری

غزل شماره 161 : کردیم شبی روز غریبانه به دامی

غزل شماره 162 : مشکل که دهد دست مرا با تو وصالی

غزل شماره 163 : مسلمانان مرا حال تباهی

غزل شماره 164 : یاد آر ای ستمگر از حال خاکساری

پایان اشعار این بخش

نویسندگان :

نویسندگان :

امین پیرانی - حامد پیری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.