هر کسی را که چو من دیده ی خونباری هست

طبیب اصفهانی – غزل شماره 26

هر کسی را که چو من دیده ی خونباری هست

می توان یافت که در پای دلش خاری هست

دلخراش است دگر ناله ی مرغان چمن

در خم دام مگر تازه گرفتاری هست

قفس ای کاش که بر شاخ گلی آویزند

بلبلی را که به دل حسرت گلزاری هست

مایه ی ریزش او می رسد از عالم غیب

هر که را همچو صدف دست گهرباری هست

نیست از ضعف مرا قوت گفتار طبیب

من گرفتم که برش قوت گفتاری هست