ورود / عضویت



بایگانی‌های غزلیات طبیب - ادبستان شعر پارسی

یاد آر ای ستمگر از حال خاکساری

طبیب اصفهانی – غزل شماره 164 یاد آر ای ستمگر از حال خاکساری روزی اگر به کویت بادآورد غباری هر کس درین گلستان نخلی نشاند بر داد جز نخل ما که هرگز باری نداد باری ما در پس و تو جانا در منزلی نشسته ما غرقه و تو یارا آسوده در کناری پر اشگ حسرتم … ادامه

مسلمانان مرا حال تباهی

طبیب اصفهانی – غزل شماره 163 مسلمانان مرا حال تباهی بود از گردش چشم سیاهی قدش سروی ولی پاینده سروی رخش ماهی ولی تابنده ماهی بیان گر نیست ما را هست اشگی زبان گر نیست ما را هست آهی تویی حاکم منت فرمان پذیری تویی سلطان منت فریاد خواهی منم آن ناتوان صیدی که صیاد … ادامه

مشکل که دهد دست مرا با تو وصالی

طبیب اصفهانی – غزل شماره 162 مشکل که دهد دست مرا با تو وصالی تو نخل برومندی و من خشگ نهالی ما را که به جز دست تهی نیست بضاعت اندیشه ی وصل تو؟ تمنای محالی ! آن نیست که پیوسته کنم وصل تمنا گر ماه به ماهی بود و سال به سالی جانکاه تر … ادامه

کردیم شبی روز غریبانه به دامی

طبیب اصفهانی – غزل شماره 161 کردیم شبی روز غریبانه به دامی المنة لله که رسیدیم به کامی شاها نکشم باده که همت نپسندد من سر خوش و یاران همه حسرتکش جامی کردی چون شهیدم مکن آغشته به خونم دامن، که حریفان نشناسد کدامی بر چهره مکن طره پریشان که به خوبی چون ماه فروزان … ادامه

ز نکویی آنچه باید همه را تمام داری

طبیب اصفهانی – غزل شماره 160 ز نکویی آنچه باید همه را تمام داری چه شود اگر بگویی صنما چه نام داری نه ز دوستی وفایی نه به دشمنی جفایی همه حیرتم نگارا که سر کدام داری منم و دل فگاری به تو دادم اختیارش ز غمش بسوز و خون کن سر هر کدام داری … ادامه

ز صید من چه شود گر عنان بگردانی

طبیب اصفهانی – غزل شماره 159 ز صید من چه شود گر عنان بگردانی عنان ز صید من ناتوانی بگردانی ز گلبنی که برو بلبل آشیان بستی گلش چو ریخت مباد آشیان بگردانی سزد چو رفته ام از خود گر آشیان مرا به گرد باغ تو ای باغبان بگردانی دلم ز وعده ی وصلت قرار … ادامه

رفتند همرهان و تو در فکر منزلی

طبیب اصفهانی – غزل شماره 158 رفتند همرهان و تو در فکر منزلی آه این چه غفلت است دریغا که غافلی از دود آه سوختگان باش برحذر اندیشه کن مباد نهی داغ بر دلی مشکل ز کار تا نگشایی تو، خلق را مشکل تو را ز کار گشایند مشکلی کشتی فکنده ایم به دریای بی … ادامه

دلی دارم که دارد اضطرابی

طبیب اصفهانی – غزل شماره 157 دلی دارم که دارد اضطرابی چو آن ماهی که دور افتد ز آبی کبابم دل شرابم خون دل بس نمی خواهم شرابی و کبابی برآرم خفتگان را هر شب از خواب تو شب آسوده در بستر بخوابی ندارد سخت جانی همچو من یاد از آن کرد آسمانم انتخابی برآرد … ادامه

حیف از تو که ارباب سخن را نشناسی

طبیب اصفهانی – غزل شماره 156 حیف از تو که ارباب سخن را نشناسی از مرغ چمن زاغ و زغن را نشناسی عمریست نفس سوخته ام حیف بسی هست کز مرغ قفس مرغ چمن را نشناسی این با که توان گفت که با دعوی فطرت معنی نو و لفظ کهن را نشناسی نشناسی اگر خار … ادامه

چنین که باغم گرفته ام خو مخوان به بزمم به میگساری

طبیب اصفهانی – غزل شماره 155 چنین که باغم گرفته ام خو مخوان به بزمم به میگساری که ظلم باشد میی که آن را کشد حریفی به ناگواری ز تیغ جورت ستیزه کارا مرا چو کشتی تو خونبها را پس از هلاکم بود خدا را که شرح حالم به خون نگاری به باغ جنت برم … ادامه

چو باشد مایل بیداد شاهی

طبیب اصفهانی – غزل شماره 154 چو باشد مایل بیداد شاهی چه خیزد از فغان دادخواهی ببخشا بر تهیدستان خدا را به شکر آنکه داری دستگاهی شب است و وادی و گم کرده راهم مگر آید زغیبم خضر راهی ز خیل آن سگانم کو ندارد به غیر از آستان تو پناهی عجب دارم که چون … ادامه

تو که ای امیر داری ز سراغ من فراغی

طبیب اصفهانی – غزل شماره 153 تو که ای امیر داری ز سراغ من فراغی چه شود اگر بگیری ز غلام خود سراغی چو تو گلشنی و باغی به کنار من چو آیی چه روم به گشت گلشن چه روم به سیر باغی ز جفا و جور گردون چو شکسته و ضعیفم زشراب کهنه ساقی … ادامه