ورود / عضویت



بایگانی‌های غزلیات طبیب - صفحه 14 از 14 - ادبستان شعر پارسی

دارد به سحر دعا اثرها

طبیب اصفهانی – غزل شماره 8 دارد به سحر دعا اثرها دست من و دامن سحرها هر شب به امید وعده ی تو چشمم شده فرش رهگذرها از باخبران نشد سراغی جستیم خبر ز بی خبرها آرزده دلم هزار افسوس کافتاده به دام خوش کمرها هر چند طبیب تلخکامی ریزد نی خامه ات شکرها   … ادامه

نیست هرگز به بد و نیک جهان کار مرا

طبیب اصفهانی – غزل شماره 7 نیست هرگز به بد و نیک جهان کار مرا هست یکسان به نظر سبحه و زنار مرا آب آیینه ز عکس رخ من گل گردد گرد غم بس که نشسته است به رخسار مرا چون حبابم نبود حوصله ی رطل گران می کند یک قدح باده سبکبار مرا دیده … ادامه

از هجر بت یگانه ی ما

طبیب اصفهانی – غزل شماره 6 از هجر بت یگانه ی ما خون می چکد از ترانه ی ما برخاست ز آسیای افلاک افغان ز شکست دانه ی ما افتاده زمین خراب و بیخود از ناله ی عاشقانه ی ما در بحر وجود همچو گوهر با خود بود آب و دانه ی ما وارسته ز … ادامه

چون از طرف چمن آن سرو سیمین بر شود پیدا

طبیب اصفهانی – غزل شماره 5   ز غوغای تذروان شورش محشر شود پیدا درین گلشن ازین داغم که نوپرواز مرغان را رسد عهد گرفتاری چو بال و پر شود پیدا نمی‌دانم زیان و سود بازار محبت را همی دانم که کالای وفا کمتر شود پیدا چه حرف است اینکه می‌آید ز بلبل کار پروانه … ادامه

چو خواهم با سگانش گرم سازم آشنایی را

طبیب اصفهانی – غزل شماره 4 چو خواهم با سگانش گرم سازم آشنایی را رقیب از رشگ آرد در میان حرف جدایی را ز گلشن می رود آن شوخ بی پروا و می ترسم که با گل تازه سازد باز عهد بی وفایی را نه از رحم است اگر آید به سر وقتم، که می … ادامه

جا در صف عشاق مده اهل هوس را

طبیب اصفهانی – غزل شماره 3 جا در صف عشاق مده اهل هوس را حیف است که از هم نشناسی گل و خس را تا بر دلت از ناله غباری ننشیند از بیم تو در سینه نهفتیم نفس را زآهم که شبیخون به فلک میزند امشب اندیشه کن ای صبح و نگهدار نفس را گر … ادامه

درماندگی خود به که گوییم خدا را

طبیب اصفهانی – غزل شماره 2 درماندگی خود به که گوییم خدا را سلطان ندهد گوش به فریاد گدا را گویند که هر تیره شبی را سحری هست گویا سحری نیست شب تیره ی ما را گل در قدمت باد صبا ریزد و ترسم کز برگ گل آسیب رسد آن کف پا را از شرط … ادامه

منزل بسی دور و به پا ما را شکسته خارها

طبیب اصفهانی – غزل شماره 1 منزل بسی دور و به پا ما را شکسته خارها واماندگان را مهلتی ای کاروان سالارها آگاه ز رنج بادیه باشند واپس ماندگان محمل نشینان را چه غم باشد ز زخم خارها هر کس که در این کاروان فهمد زبان عشق را داند که در بانگ جرس پنهان بود … ادامه