ورود / عضویت



بایگانی‌های غزلیات طبیب - صفحه 13 از 14 - ادبستان شعر پارسی

تا به من از ناز ساقی سرگران افتاده است

طبیب اصفهانی – غزل شماره 20 تا به من از ناز ساقی سرگران افتاده است همچو شمع محفلم آتش به جان افتاده است خواهش دنیا دگر در دل نمی گنجد مرا داغ آنجا کاروان در کاروان افتاده است دل جدا از حلقه ی زلفش نمی گیرد قرار همچو آن مرغی که دور از آشیان افتاده … ادامه

گر چه ما را دسترس بر دامن آن ماه نیست

طبیب اصفهانی – غزل شماره 19 گر چه ما را دسترس بر دامن آن ماه نیست شکرلله از گریبان دست ما کوتاه نیست بیقرار عشق را از محنت هجران چه باک سیل را اندیشه از پست و بلند راه نیست می کند دلجویی احباب ما را بی حضور وقت آن کس خوش که از حالش … ادامه

ما را دگر ز یار، تمنا نمانده است

طبیب اصفهانی – غزل شماره 18 ما را دگر ز یار، تمنا نمانده است چون طاقت تغافل بیجا نمانده است دوران نگر که ساغر عیشم دهد کنون کافتاده است شیشه وصهبا نمانده است در راه عشق بس که به پای دلم شکست خاری دگر به دامن صحرا نمانده است گریم اگر به طرف چمن جای … ادامه

از غم لیلی به وادی گر چه مجنون می‌گریست

طبیب اصفهانی – غزل شماره 17 از غم لیلی به وادی گر چه مجنون می‌گریست گر رموز عشق دانی لیل افزون می‌گریست رفته در محفل سخن از آتشین‌رویی که دوش شمع را دیدم که از اندازه بیرون می‌گریست خون ز چشم آشنا می‌ریخت در بزم وصال وای بر بیگانه کآنجا آشنا خون می‌گریست آه دردآلود … ادامه

دل غمدیده به دنبال کسی افتادست

طبیب اصفهانی – غزل شماره 16 دل غمدیده به دنبال کسی افتادست دادخواهی ز پی دادرسی افتادست از من خسته خدا را به به تغافل مگذار که مرا کار به آخر نفسی افتادست حسرت مرغ اسیری کشدم کز دامی کرده پرواز و به کنج قفسی افتادست رفته هوشم ز سر و صبر ز دل، از … ادامه

رفته عمر و نیم جانی مانده است

طبیب اصفهانی – غزل شماره 15 رفته عمر و نیم جانی مانده است واپسی از کاروانی مانده است در چمن در ره نشانی مانده است خاربست آشیانی مانده است میرود تا پر گشاید عندلیب نه گلی نه گلستانی مانده است چشمم از حسرت چو واپس ماندگان در قفای کاروانی مانده است زانهمه مرغان زرین آشیان … ادامه

دربان نکند جرأت و خاصان ملک مست

طبیب اصفهانی – غزل شماره 14 دربان نکند جرأت و خاصان ملک مست گوید که به سلطان که مرا کار شد از دست؟ مگسل ز من ای مهر گسل رشته ی الفت کز هم چو گسستی نتوانیش به هم بست از کرده پیشمان شدی اکنون تو که ما را برخاست ز دل آهی و تیری … ادامه

ز چشم خونفشان خویش دارم چشم از آن امشب

طبیب اصفهانی – غزل شماره 13 ز چشم خونفشان خویش دارم چشم از آن امشب که از اشگم روان سازد به کویش کاروان امشب مگر در بزم ما آن آتشین رخسار می آید که ما را همچو شمع افتاده است آتش به جان امشب به عزم رقص در محفل کمر چون بست می گفتم که … ادامه

افزوده غمی چون به غم دیگرم امشب

طبیب اصفهانی – غزل شماره 12 افزوده غمی چون به غم دیگرم امشب زنهار مگیرید ز کف ساغرم امشب بر خرمن من دوش زدی آتش و رفتی بودت گذری کاش به خاکسترم امشب گویند به تسکین من افسانه و ترسم بیرون رود اندیشه ی او از سرم امشب آن به که طبیبم نکشد رنج مداوا … ادامه

مسکینی و غریبی از حد گذشت ما را

طبیب اصفهانی – غزل شماره 11 مسکینی و غریبی از حد گذشت ما را بر ما اگر ببخشی وقت است وقت یارا چون ریختی به خواری خون مرا به زاری برتر بتم گذاری کافیست خون بها را شه خفته و به درگاه خلقی ز دادخواهان غفلت ز دادخواهی خود چیست پادشا را چون رحمت تو … ادامه

چو نیست دسترسم آنکه بوسم آن پا را

طبیب اصفهانی – غزل شماره 10 چو نیست دسترسم آنکه بوسم آن پا را به هر کجا که نهی پای بوسم آنجا را تن هزار شهیدت فتاده بر سر کوی به احتیاط نه ای دوست بر زمین پا را به رحم اگر به سوی کشتگان نمی نگری نگه به جانب ایشان فکن تماشا را بیا … ادامه

به همواری تهی کن از غم لیلی وشان دل را

طبیب اصفهانی – غزل شماره 9 به همواری تهی کن از غم لیلی وشان دل را ازین وادی بکش ای ساربان آهسته محمل را مکن کاوش ز مژگان پیش از این با دل که جز مهرت ندارد گوهری کاویده ام گنجینه ی دل را به گاه کشتنم از رخ چه سود ار پرده برداری که … ادامه