ورود / عضویت



بایگانی‌های غزلیات طبیب - صفحه 2 از 14 - ادبستان شعر پارسی

ببخشا ای که میر کاروانی

طبیب اصفهانی – غزل شماره 152 ببخشا ای که میر کاروانی به واپس مانده ای بر ره روانی درین گلشن من آن مرغ غریبم که بر شاخی ندارم آشیانی فغان نو به دام افتاده صیدیست به گوشت گر رسد امشب فغانی تو و ای فاخته سروت که ما را بود بس جلوه ی سرو روانی … ادامه

به ساقی گفت در میخانه مستی

طبیب اصفهانی – غزل شماره 151 به ساقی گفت در میخانه مستی به دستی ساغر و مینا به دستی که عهد دوستی با ما نگارا چرا بستی و بی موجب شکستی بپرس از ما که واپس ماندگانیم به راحت ای که در منزل نشستی عماری کش مرو چندان شتابان کنون چو محملش بر ناقه بستی … ادامه

به صید جسته از دامی چه خوش میگفت صیادی

طبیب اصفهانی – غزل شماره 150 به صید جسته از دامی چه خوش میگفت صیادی که از دام علایق گر توانی جست، آزادی تو با بیگانگان بنشین به عشرت کز غم آزادی که با غم آشنایان را نباشد خاطر شادی من آن روزی ز شهد عشق شیرین کام گردیدم که در این بیستون نه خسروی … ادامه

از می لعل به کف تا دو سه جامی داری

طبیب اصفهانی – غزل شماره 149 از می لعل به کف تا دو سه جامی داری نوش کن نوش که خوش عیش مدامی داری بنده ای همچو منت نیست به هیچم مفروش خبرت نیست که ارزنده غلامی داری می روم هر نفس از خود، به من ای باد صبا می توان یافت که از دوست … ادامه

از باده ی عشرت تو و رخسار چو ماهی

طبیب اصفهانی – غزل شماره 148 از باده ی عشرت تو و رخسار چو ماهی وز شرم محبت من و دزدیده نگاهی عادت به ستم کردی و ترسم که مبادا وقتی ز دل سوخته ای سرزند آهی گر عشق تو بگداخت تنم را عجبی نیست با شعله ی آتش چه کند مشت گیاهی آن بلبل … ادامه

از ما درین گلستان جویند گر نشانی

طبیب اصفهانی – غزل شماره 147 از ما درین گلستان جویند گر نشانی بر گلبنی است ما را دیرینه آشیانی با ما اگر نشینی از مصلحت زمانی عمری پی تلافی هم بزم دیگرانی یک دم به طاقت خود گر داشتم گمانی می کردم از تغافل یک چندش امتحانی کافیست این سعادت ما را که بعد … ادامه

از ما نهفته با دگران یار بوده‌ای

طبیب اصفهانی – غزل شماره 146 از ما نهفته با دگران یار بوده‌ای ما غافل و تو همدم اغیار بوده‌ای از خواب صبحگاه تو پیدا بود که دوش در بزم غیر بوده و بیدار بوده‌ای جایی که گشته‌اند حریفان ز باده مست باور که می‌کند که تو هشیار بوده‌ای بی‌موجبی به غیر منت گرمی از … ادامه

ای که بر خاک شهیدان گذر انداخته‌ای

طبیب اصفهانی – غزل شماره 145 ای که بر خاک شهیدان گذر انداخته‌ای قتل ما را چه به وقت دگر انداخته‌ای کشته ی ناز تواند این همه خونین‌کفنان که درین بادیه بر یکدگر انداخته‌ای بلعجب اینکه به غیری که هواخواه تو نیست نگرانی و مرا از نظر انداخته‌ای صید بی بال و پری را ز … ادامه

شدیم پیر و به دل داغ آن جوان مانده

طبیب اصفهانی – غزل شماره 144 شدیم پیر و به دل داغ آن جوان مانده دمید صبح و همان شمع در میان مانده کسی که رفت به منزل کجا به یاد آرد ز واپسی که به دنبال کاروان مانده ز طایران کهن آشیان این گلشن غنیمت است که مشت پری نشان مانده کنون که رخصت … ادامه

آرد شبیخون چون هجرت ای ماه

طبیب اصفهانی – غزل شماره 143 آرد شبیخون چون هجرت ای ماه گیرد بلندی شبهای کوتاه مجنون محزون گریان به وادی لیلای سرخوش خندان به خرگاه از میوه ی تو ای نخل سرکش ما را چه حاصل با دست کوتاه مگشای محمل درین گذرگه کشتی میفکن در این خطرگاه گر زلتی رفت با دوست میگوی … ادامه

از نفس گرم من عالمی افروخته

طبیب اصفهانی – غزل شماره 142 از نفس گرم من عالمی افروخته می نگرم هر که را ز آتش من سوخته داغ غم تو به دل موسم پیری رسید صبح دمید و هنوز شمع من افروخته بهر شهان است گنج خاص خودم آنکه هست مخزن صد گوهر این جان غم اندوخته ماه و ره بندگی، … ادامه

یاد آر ای که فارغ، در محملی نشسته

طبیب اصفهانی – غزل شماره 141 یاد آر ای که فارغ، در محملی نشسته شکرانه ی فراغت از همرهان خسته چشم بد فلک بین کامشب به بزم عشرت یکسو سبوفتاده یکسو قدح شکسته از نوبهار وصلم یاد آید و خروشم بینم چو عندلیبی در گلشنی نشسته روزی دوای اسیران صبری کنید و بینید کز هم … ادامه