ورود / عضویت



بایگانی‌های غزلیات طبیب - صفحه 3 از 14 - ادبستان شعر پارسی

دارم به چمن چه کار، بی تو

طبیب اصفهانی – غزل شماره 140 دارم به چمن چه کار، بی تو نشناسم گل ز خار، بی تو فریاد که خوش فرو گرفته ما را غم روزگار بی تو یعقوب صفت جهان روشن در چشم من است تار بی تو چون دیده ی روز نیست چشمم وقف ره انتظار بی تو چون شمع سر … ادامه

شب چو بمیرم به سر کوی تو

طبیب اصفهانی – غزل شماره 139 شب چو بمیرم به سر کوی تو زنده شوم صبحدم از بوی تو می گذری خنده زنان از برم می نگرم گریه کنان سوی تو تا نگری جان و دل سوخته بر سر هم ریخته در کوی تو آمده ام اشگ فشان از دو چشم آب زنم خاک سر … ادامه

بر من نیندازد نظر بی اعتباری را ببین

طبیب اصفهانی – غزل شماره 138 بر من نیندازد نظر بی اعتباری را ببین باشم به راهش خوارتر از خار، خواری را ببین آسوده در خلوت شهم کی می دهد دربان رهم من همچنان بر درگهم امیدواری را ببین دردا که آن بیدادگر شد دوست با دشمن دگر رسم وفاداری نگر آیین یاری را ببین … ادامه

از برت کی من به این الفت جدا خواهم شدن

طبیب اصفهانی – غزل شماره 137 از برت کی من به این الفت جدا خواهم شدن من تن و تو جان جدا از جان کجا خواهم شدن گر تو بوی پیرهن داری ز مشتاقان دریغ از پی دریوزه در پیش صبا خواهم شدن وقت آن آمد که گیرم گوشه ای از همدمان بس که دیدم … ادامه

اگر از حال ما پرسی بپرس از طره ی جانان

طبیب اصفهانی – غزل شماره 136 اگر از حال ما پرسی بپرس از طره ی جانان پریشانان نکو دانند احوال پریشانان ملک آسوده در خلوتسرا و دادخواهان را دریغا خون کند در دل تغافل های دربانان نکویان سست پیمانان و من داغم درین گلشن که می خوانند گلهای چمن را سست پیمانان مکن منع از … ادامه

جانا در انتظار تو شد روزگار من

طبیب اصفهانی – غزل شماره 135 جانا در انتظار تو شد روزگار من و آن انتظار هیچ نیاید به کار من بهر تسلیم بود این بس که آورد گاهی مرا به یاد، فراموشکار من شاید مرا به یاد تو آرد درین چمن مشت پری که مانده به جا یادگار من فرخنده طایری ز ریاض محبتم … ادامه

چه خوش است از تو گاهی مژه نیم باز کردن

طبیب اصفهانی – غزل شماره 134 چه خوش است از تو گاهی مژه نیم باز کردن به تلافی تغافل نگهی به ناز کردن نتوان چو فاش از تو سر شکوه باز کردن من و محرمی و کنجی به نهفته راز کردن چه تمتع است ما را ز تو ای نهال سرکش که به میوه ی … ادامه

خفتن نتوان درین گلستان

طبیب اصفهانی – غزل شماره 133 خفتن نتوان درین گلستان از ناله ی شب نخفته مرغان ای شب نه غم منی خدا را تا چند نمی‌رسی به پایان من مانده و همرهان روانه من خفته و کاروان شتابان هستم ز تو من به جان خریدار دردی که نمی‌رسد به درمان جویند و چه سود چون … ادامه

از سر کوی تو دردا که من دلنگران

طبیب اصفهانی – غزل شماره 132 از سر کوی تو دردا که من دلنگران بایدم رخت سفر بست به کام دگران بس فرو مانده ام ای خضر خدا را مددی کاروان رفته و وامانده ام از همسفران خود گرفتم که میسر شودم دولت وصل چه توان کرد به محرومی حسرت نگران در دیاری که مَلِک … ادامه

ز بیدادت ننالد چون دل من؟

طبیب اصفهانی – غزل شماره 131 ز بیدادت ننالد چون دل من؟ که هر دم می کنی در خون دل من ندانستی دلم را قدر و بسیار بجویی و نیابی چون دل من تومعشوقی سزد شادان دل تو منم عاشق سزد محزون دل من تو ساغر می کشی با غیر و غافل که حسرت می … ادامه

دل می برد دل ای هوشمندان

طبیب اصفهانی – غزل شماره 130 دل می برد دل ای هوشمندان آن عقد دندان آن لعل خندان این با که گویم کآخر گرفتند تسبیحم از کف زناربندان رحمی که بلبل تا چند بیند در دست گلچین گلهای خندان تا چند ماند، کوتاه، دستم از دامن این بالا بلندان بی درد آگه نبود ز دردم … ادامه

هر که را یاری برای خویشتن

طبیب اصفهانی – غزل شماره 129 هر که را یاری برای خویشتن ما و یار بی وفای خویشتن تا به کی در بزم خاص اغیار را می توان دیدن به جای خویشتن محفلم را مطربی در کار نیست بیخودم از ناله های خویشتن آشیانی دیدم از هم ریخته یادم آمد از سرای خویشتن تا زدم … ادامه