چه خوش است از تو گاهی مژه نیم باز کردن

طبیب اصفهانی – غزل شماره 134

چه خوش است از تو گاهی مژه نیم باز کردن

به تلافی تغافل نگهی به ناز کردن

نتوان چو فاش از تو سر شکوه باز کردن

من و محرمی و کنجی به نهفته راز کردن

چه تمتع است ما را ز تو ای نهال سرکش

که به میوه ی تو دستی نتوان دراز کردن

مکن احتراز از من که به روی عشقبازان

در وصل چون گشادی نسزد فراز کردن

مگزین جدایی از وی که طبیب خسته دل را

چو به دام هر بستی سمت است باز کردن