
طبیب اصفهانی – غزل شماره 57
دارم نظری با گل کو روی تو را ماند
با ماه نوم عشقی است کابروی تو را ماند
مهریست به خورشیدم کو همچو رخت باشد
آشفته ام از سنبل کو موی تو را ماند
با لاله از آنم خوش کو رنگ تو یادآرد
از نکهت گل مستم کو بوی تو را ماند
بر نرگس این گلشن زان رو نگرانم من
کو چشم سیه مست جادوی تو را ماند
با سرو روانم یار پیوسته در این گلزار
کو قامت رعنا و دلجوی تو را ماند
گشتی به طبیب خویش چون گرم عتاب خشم
در آتش از آن سوزد کو خوی تو را ماند



