رباعیات خیام نیشابوری

خیام-رباعی شماره 130   ماییم که اصل شادی و کان غمیم سرمایه ی دادیم و نهاد ستمیم پستیم و بلندیم و کمالیم و کمیم آیینه ی زنگ خورده و جام جمیم  

خیام-رباعی شماره 129   دشمن به غلط گفت که من فلسفی ام ایزد داند که آنچه او گفت نی ام لیکن چو در این غم آشیان آمده ام آخر کم از آنکه من بدانم که کی ام    

خیام-رباعی شماره 128   خورشید به گل نهفت می نتوانم و اسرار زمانه گفت می نتوانم از بحر تفکرم برآورد خرد درّی که ز بیم سفت می نتوانم  

خیام-رباعی شماره 127   چون نیست مقام ما در این دهر مقیم پس بی می و معشوق خطایی ست عظیم تا کی ز قدیم و محدث امیدم و بیم چون من رفتم جهان چه محدث چه قدیم  

خیام-رباعی شماره 126   تا چند اسیر عقل هر روزه شویم در دهر چه صد ساله چه یک روزه شویم در ده تو به کاسه می از آن پیش که ما در کارگه کوزه گران کوزه شویم  

خیام-رباعی شماره 125   بر مفرش خاک خفتگان می‌بینم در زیرزمین نهفتگان می‌بینم چندانکه به صحرای عدم مینگرم ناآمدگان و رفتگان می‌بینم  

خیام-رباعی شماره 124   برخیزم و عزم باده ای ناب کنم رنگ رخ خود به رنگ عناب کنم این عقل فضول پیشه را مشتی می بر روی زنم چنانکه در خواب کنم  

خیام-رباعی شماره 123   برخیز ز خواب تا شرابی بخوریم زان پیش که از زمانه تابی بخوریم کاین چرخ ستیزه روی ناگه روزی چندان ندهد زمان که آبی بخوریم  

خیام-رباعی شماره 122   این چرخ فلک که ما در او حیرانیم فانوس خیال از او مثالی دانیم خورشید چراغدان و عالم فانوس ما چون صُوَریم کاندر او حیرانیم  

خیام-رباعی شماره 121   ای دوست بیا تا غم فردا نخوریم وین یکدم عمر را غنیمت شمریم فردا که ازین دیر فنا درگذریم با هفت هزار سالگان سر بسریم  

خیام-رباعی شماره 120   با سرو قدی تازه تر از خرمن گل از دست منه جام می و دامن گل زان پیش که ناگه شود از باد اجل پیراهن عمر ما چو پیراهن گل  

خیام-رباعی شماره 119   از جرم گِل سیاه تا اوج زحل کردم همه مشکلات کلی را حل بگشادم بندهای مشکل به حیل هر بند گشاده شد به جز بند اجل