ای دوست بیا تا غم فردا نخوریم


خیام-رباعی شماره 121
ای دوست بیا تا غم فردا نخوریم
وین یکدم عمر را غنیمت شمریم
فردا که ازین دیر فنا درگذریم
با هفت هزار سالگان سر بسریم
معنی بیتهای شعر
ای دوست بیا تا غم فردا نخوریم / وین یکدم عمر را غنیمت شمریم
ای دوست، بیا نگران آینده نباشیم و همین لحظه و فرصت کوتاه زندگی را غنیمت بشماریم.
فردا که ازین دیر فنا درگذریم / با هفت هزار سالگان سر بسریم
زیرا فردا که از این جهان فانی بگذریم و بمیریم، به مردگان و انسانهایی خواهیم پیوست که هزاران سال پیش از ما زیستهاند.
تفسیر کلی
این رباعی بر ناپایداری جهان و کوتاهی فرصت زندگی تأکید میکند و انسان را از دلمشغولی افراطی درباره آینده بازمیدارد. خیام با دعوت به بهرهگیری از لحظه حال، غنیمت شمردن عمر را راهی برای رهایی از اندوه و اضطراب میداند. اشاره به «دیر فنا» یادآور آن است که سرانجام همه انسانها مرگ است و در برابر گذر هزاران سال، زندگی فردی بسیار کوتاه و گذراست. بنابراین، پیام شعر دعوت به دوستی، شادی، حضور در اکنون و قدرشناسی از فرصت محدود زندگی است.
نتیجهگیری
این رباعی بر غنیمت شمردن لحظهٔ حال و رهایی از اندوه آینده تأکید دارد، زیرا عمر ناپایدار است و سرانجام انسان به گذشتگان میپیوندد.



