ماییم که اصل شادی و کان غمیم


خیام-رباعی شماره 130
ماییم که اصل شادی و کان غمیم
سرمایه ی دادیم و نهاد ستمیم
پستیم و بلندیم و کمالیم و کمیم
آیینه ی زنگ خورده و جام جمیم
معنی بیتهای شعر
ماییم که اصل شادی و کان غمیم
سرمایه ی دادیم و نهاد ستمیم
پستیم و بلندیم و کمالیم و کمیم
آیینه ی زنگ خورده و جام جمیم
ما انسانها سرچشمهی شادی و معدن اندوهیم؛ بنیاد دادگری و سرشت ستمگری را در خود داریم. هم پست و هم بلند، هم کامل و هم ناقص هستیم؛ مانند آینهای زنگارگرفته و در عین حال همچون جام جهاننمای جمشیدیم.
نتیجهگیری
این رباعی انسان را موجودی متناقض میداند که هم سرچشمهٔ شادی و غم است و هم جلوهگاه کمال و کاستی؛ ازاینرو، زندگی و حقیقت او آمیزهای از تضادها و ناپایداریهاست.
"محتوای پیش رو با استفاده از ابزارهای هوش مصنوعی تولید و سپس توسط کارشناسان تحریریه سایت، اصلاح و آماده انتشار شده است".



