آذر بیگدلی – غزل شماره 160 ز میان می روم اینک، به کنارم بنشین بنشین، هست زمانی به تو کارم بنشین آمدی، کز غم بیرون ز شمارم پرسی بنشین، تا به تو یک یک بشمارم بنشین از برم رفتی و میمیرم ازین غم باری به کنارم ننشستی، به مزارم بنشین ای که احوال دل زار، … ادامه
آذر بیگدلی – غزل شماره 159 طبیبا، جان غم پرورد من بین چو درمانم تو داری، درد من بین تو کز می، چهره ی گلرنگ داری به این شکرانه رنگ زرد من بین به کویت نقد جان آورده از راه کرم فرما و راه آورد من بین نگارا، چون که در محمل نشستی به دنبالت … ادامه
آذر بیگدلی – غزل شماره 158 من و دردت، که درمان من است این چه درمان؟ راحت جان من است این من و افغان، دلت گر مهربان شد که از تأثیر افغان من است این زدم دستش به دامان، گفت از ناز بکش دستت، که دامان من است این نهان از زخم تیرش مردم، اما … ادامه
آذر بیگدلی – غزل شماره 157 چرا هر جا مرا دیدی از آنجا آمدی بیرون؟ محابا کرده ز آنجا بی محابا آمدی بیرون؟ ز بزم غیر، رشکم برد بیرون شب؛ ندانستم در آن غمخانه ماندی تا سحر، یا آمدی بیرون؟ شنیدم شب به بزم غیر ماندی، مردم از غیرت نخواهم زنده شد، گیرم که فردا … ادامه
آذر بیگدلی – غزل شماره 156 فزود هر نفسم عشق، کز خط شبگون فزود روز به روز آن جمال روز افزون چو نیست تاب فراقم، مرو که گر بروی ز اشک من همه چا پای مینهی در خون به حیرتم ز دل تنگ خود، که هر که نشست در آن خرابه، از آنجا نمیرود بیرون … ادامه
آذر بیگدلی – غزل شماره 155 چون در دل شیرین بود از رشک شکر خون خسرو شودش از غم فرهاد جگر خون خون شد جگرم از غم عشق تو و امید دارم که نگردد دلم از درد دگر خون ناورده کبوتر ز تو گر نامه ی قتلم میریزدش آیا ز چه هر لحظه ز پر … ادامه
آذر بیگدلی – غزل شماره 154 باز نامد قاصدی کامد به سویت، سوی من دید چون روی تو، نتوانست دیدن روی من چون نیفتم از پی اش، کز یک نگه بیرون کشید هر چه آهو در حرم بود، از حرم آهوی من؟ چاره ی بیماری خود، ناید از دستم طبیب تا چو دل، بیماری افتاده … ادامه
آذر بیگدلی – غزل شماره 153 شد از مرگ برادر، دل خراب و سینه ریش از من ندیده هیچ کس محزون تری در هیچ کیش از من کنندم خلق منع از گریه و من آنچه می بینم نباید بیش ازین در آه و زاری منع خویش از من نبیند کس پس از من یارب این … ادامه
آذر بیگدلی – غزل شماره 152 اشک من کآب زلالی است که نتوان گفتن تازگی بخش نهالی است که نتوان گفتن برده ای چون دلم از دست، مپرس از حالم حال دل باخته، حالی است که نتوان گفتن سرکش افتاده بسی گلبن این باغ، ولی بلبلش را پر و بالی است که نتوان گفتن درد … ادامه
آذر بیگدلی – غزل شماره 151 نشسته میکشان، اهل هوس در خلوت جانان مرا بیرون در باید کشیدن ناز دربانان چه در شیر تو کافر کیش مادر کرده در طفلی که شیرین در مذاق آید تو را خون مسلمانان؟ بتان ریزند اگر خونم، غم جانم نه؛ لیک از خون شود آلوده ترسم دامن این پاکدامانان … ادامه
آذر بیگدلی – غزل شماره 150 تو خسروی و من سگت ای شاه خسروان هر جا روی تو، آیمت از پی دوان دوان شب تار و راهزن به کمین، راه پرخطر غافل ز کاروان مشو، ای میر کاروان افراسیاب عقل، گریزد به غار عجز در کشوری که رستم عشق است پهلوان با رشک غیر، پای … ادامه
آذر بیگدلی – غزل شماره 149 گدایان را، هوای بزم سلطانی و سلطانان نشانده بر در دولت سرا، بی‌رحم دربانان نشسته جان‌فشانان بر سر راهش من و ترسم که از من بگذرد با غیر، بر من دامن‌افشانان مرا عهدی است با خوبان، بسی محکم؛ چه سود اما سر و کارم کنون افتاده با این سست‌پیمانان … ادامه
