نتوان دل شاد را به غم فرسودن


خیام-رباعی شماره 148
نتوان دل شاد را به غم فرسودن
وقت خوش خود به سنگ محنت سودن
کس غیب چه داند که چه خواهد بودن
می باید و معشوق و به کام آسودن
معنی بیتهای شعر
نتوان دل شاد را به غم فرسودن / وقت خوش خود به سنگ محنت سودن
نباید دل شاد را با غم و اندوه فرسوده کرد و نباید اوقات خوش زندگی را با سختیها و رنجها تباه ساخت.
کس غیب چه داند که چه خواهد بودن / می باید و معشوق و به کام آسودن
هیچکس از آینده و آنچه قرار است رخ دهد آگاه نیست؛ پس باید شراب، معشوق و آسودگی و کامرانی داشت و از زندگی لذت برد.
پیام و مفهوم اصلی
پیام اصلی این رباعی، دعوت به شاد زیستن و بهرهبردن از فرصت کوتاه زندگی است؛ زیرا هیچکس از آینده و سرنوشت خود آگاهی ندارد. خیام تأکید میکند که نباید دل شاد را با اندوه فرسود یا لحظههای خوش را در رنج و نگرانی هدر داد، بلکه باید با می، عشق و آرامش، زندگی را به کام خویش خوش داشت.



