چون بلبل مست راه در بستان یافت

خیام-رباعی شماره 25
چون بلبل مست راه در بستان یافت
رویِ گل و جامِ باده را خندان یافت
آمد به زبان حال در گوشم گفت
دریاب که عمر رفته را نتوان یافت
معنی بیتهای شعر
چون بلبل مست راه در بستان یافت
رویِ گل و جامِ باده را خندان یافت
آمد به زبان حال در گوشم گفت
دریاب که عمر رفته را نتوان یافت
چون بلبلِ سرمست به باغ راه یافت و گلِ شاداب و جامِ شراب را دید، با زبان حال به من گفت: فرصت را غنیمت بدان، زیرا عمرِ سپریشده دیگر بازنمیگردد.
تفسیر کلی
این رباعی با تصویر بلبلِ مست و باغِ سرشار از گل و باده، شادی و زیبایی لحظهٔ اکنون را برجسته میکند. بلبل در زبان حال به انسان هشدار میدهد که فرصت زندگی کوتاه و گذراست و باید آن را دریابیم. مصراع پایانی تأکید میکند که زمانِ از دسترفته هرگز بازنمیگردد و حسرت گذشته سودی ندارد. در مجموع، شعر دعوتی است به بهرهمندی خردمندانه از لحظه، پیش از آنکه عمر بیصدا سپری شود.



