ورود / عضویت



گویند رها کنش که یاری بدخوست همراه با معنی و تفسیر

گویند رها کنش که یاری بدخوست — (همراه با معنی و تفسیر)

گویند رها کنش که یاری بدخوست



سعدی-رباعی شماره 31

 

گویند رها کنش که یاری بدخوست

خوبیش نیرزد به درشتی که در اوست

بالله بگذارید میان من و دوست

نیک و بد و رنج و راحت از دوست نکوست

 

معنی بیت‌های شعر

گویند رها کنش که یاری بدخوست / خوبیش نیرزد به درشتی که در اوست

می‌گویند او را رها کن، زیرا یاری بدخُلق است؛ خوبی‌هایش ارزش تلخی و آزارهایی را که در اوست ندارد.

بالله بگذارید میان من و دوست / نیک و بد و رنج و راحت از دوست نکوست

به خدا سوگند، مرا با دوست به حال خود بگذارید؛ از دوستِ نیکو، هرچه برسد، چه نیکی و چه بدی و چه رنج و چه آسایش، همه پسندیده است.

تفسیر کلی

شاعر در این رباعی از دوست یا یاری دفاع می‌کند که با وجود بدخویی، خوبی‌ها و ارزش‌های فراوانی دارد. او باور دارد که نباید تنها به سبب تندی و کاستی‌های ظاهری، از محبت و پیوند با دوست دست کشید. شاعر داوری دیگران را نمی‌پذیرد و از آنان می‌خواهد رابطه‌اش را با دوست به خود او واگذار کنند. در نگاه او، نیک و بد و رنج و آسایشِ برخاسته از دوست، همگی در پرتو وفاداری و دلبستگی معنا می‌یابند.

‫«محتوای این بخش با استفاده از ابزارهای هوش مصنوعی تهیه و تحت نظارت و ویرایش تیم تحریریه سایت، نهایی شده است.»

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤