ابر آمد و باز بر سر سبزه گریست

خیام-رباعی شماره 8
ابر آمد و باز بر سر سبزه گریست
بی باده ی گلرنگ نمیباید زیست
این سبزه که امروز تماشاگه ماست
تا سبزه ی خاک ما تماشاگه کیست
معنی بیتهای شعر
ابر آمد و باز بر سر سبزه گریست
بی باده ی گلرنگ نمیباید زیست
ابر بار دیگر بر سبزه بارید و گویی بر آن گریست؛ پس تا زمانی که فرصت زندگی داریم، نباید بیشرابِ سرخرنگ و شادیبخش زندگی کنیم.
این سبزه که امروز تماشاگه ماست
تا سبزه ی خاک ما تماشاگه کیست
این سبزهای که امروز محل تماشای ماست، روزی از خاک ما خواهد رویید؛ آن زمان چه کسی به تماشای سبزهای خواهد آمد که بر خاک ما روییده است؟
تفسیر کلی
این رباعی با تصویر بارش باران بر سبزه، چرخهٔ پیوستهٔ رویش و زوال در طبیعت را به یاد میآورد. خیام در کنار ستایش زیباییهای زودگذر جهان، بر کوتاهی عمر انسان و ضرورت بهرهبردن از لحظهٔ اکنون تأکید میکند. سبزهای که امروز محل تماشای ماست، روزی از خاک ما خواهد رویید و دیگران آن را خواهند نگریست. از این رو، شعر آمیزهای از لذتجویی، اندیشهٔ مرگ و تأملی تلخ در ناپایداری زندگی است.



