می نوش که عمر جاودانی این است

خیام-رباعی شماره 47
می نوش که عمر جاودانی این است
خود حاصلت از دور جوانی این است
هنگام گل و باده و یاران سرمست
خوش باش دمی که زندگانی این است
معنی بیتهای شعر
می نوش که عمر جاودانی این است / خود حاصلت از دور جوانی این است
شراب بنوش، زیرا بهره و خوشیِ ماندگار زندگی همین است؛ و حاصل واقعی دوران جوانی نیز همین شادمانی و بهره بردن از زندگی است.
هنگام گل و باده و یاران سرمست / خوش باش دمی که زندگانی این است
اکنون که فصل گل و نوشیدن باده و همنشینی با دوستان شاد و سرمست است، لحظهای خوش باش؛ زیرا زندگی چیزی جز همین فرصت کوتاه شادی و خوشی نیست.
پیام و مفهوم اصلی
پیام اصلی این رباعی دعوت به بهرهبردن از لحظههای زندگی و قدرشناسی از دوران جوانی است؛ زیرا عمر کوتاه و ناپایدار است و شادی، دوستی و لذتهای مشروعِ زمان حال، تنها سرمایهای است که انسان در اختیار دارد. خیام با تأکید بر گذرا بودن زندگی، انسان را از غفلت و اندوه بیهوده برحذر میدارد و به خوشباشی و استفاده خردمندانه از فرصتهای زندگی فرا میخواند.
نتیجهگیری
این رباعی بر غنیمت شمردن لحظههای زندگی و بهرهبردن از شادیهای زودگذر در برابر ناپایداری عمر تأکید دارد.



