یک چند به کودکی به استاد شدیم


خیام-رباعی شماره 134
یک چند به کودکی به استاد شدیم
یک چند به استادی خود شاد شدیم
پایان سخن شنو که ما را چه رسید
از خاک در آمدیم و بر باد شدیم
معنی بیتهای شعر
یک چند به کودکی به استاد شدیم
یک چند به استادی خود شاد شدیم
مدتی در کودکی به آموختن نزد استاد گذشت و مدتی نیز از دانش و استادی خود شادمان بودیم.
پایان سخن شنو که ما را چه رسید
از خاک در آمدیم و بر باد شدیم
سرانجامِ کار ما را ببین که چه شد: از خاک پدید آمدیم و سرانجام نابود و پراکنده شدیم.
پیام و مفهوم اصلی
این رباعی با نگاهی تأملبرانگیز، گذر سریع و ناپایداری زندگی انسان را نشان میدهد؛ آدمی مدتی در کودکی شاگرد است و زمانی نیز از دانش و استادی خود شادمان میشود، اما سرانجام همه این مراحل و دلخوشیها به نیستی میانجامد و انسان که از خاک پدید آمده است، همچون باد پراکنده و نابود میشود. پیام اصلی شعر، یادآوری فناپذیری انسان و بیاعتباری غرور، دانش و کامیابیهای دنیوی در برابر پایان محتوم زندگی است.



