ورود / عضویت



بایگانی‌های غزلیات شمس مغربی - صفحه 4 از 17 - ادبستان شعر پارسی

لب ساقی مرا هم جام و هم نقل است و هم باده

شمس مغربی – غزل شماره 164 لب ساقی مرا هم جام و هم نقل است و هم باده مدامم از لب ساقی بود مجموع آماده برای عکس رخسارش دلی دارم چو آیینه که همچون باده و جام است هم صافی و هم ساده مرا مستی چو از ساقی بود بگذار تا باشد سر قرابه ها … ادامه

آنکه خود را می نماید از رخ خوبان چو ماه

شمس مغربی – غزل شماره 163 آنکه خود را می نماید از رخ خوبان چو ماه می کند از دیده ی عشاق در خوبان نگاه وانکه حسنش را بود از روی هر مه رو ظهور هست عشقش در دل عشاق مسکین جلوه گاه عشق از معشوق بر عاشق کند آغاز جور تا که عاشق از … ادامه

صفت شکل و دهانش به زبان هیچ مگو

شمس مغربی – غزل شماره 162 صفت شکل و دهانش به زبان هیچ مگو به یقینش چو بدیدی به گمان هیچ مگو گر تو را هیچ از آن ذوق دهان شد حاصل بر پی ذوق از آن ذوق دهان هیچ مگو از میان خوش به کنار آی و بگیرش به کنار چون گرفتی به کنارش … ادامه

عشق من حسن تو را درخور اگر هست بگو

شمس مغربی – غزل شماره 161 عشق من حسن تو را درخور اگر هست بگو چون منت در دو جهان مظهر اگر هست بگو منظری نیست تو را به ز‌ دل و دیده ی من زین دل و دیده به ات منظر اگر هست بگو غیر سودای تو اندر دل ما چیزی نیست غیر سودای … ادامه

بیا دلا به کجا خورده ای شراب بگو

شمس مغربی – غزل شماره 160 بیا دلا به کجا خورده ای شراب بگو ز چشم مست که گشتی چنین خراب بگو میان بادیه ی شوق چون شدی تشنه کجا شدی و چه دیدی که دادت آب؟ بگو چه حکمت است دلا در سوال روز الست که بود آنکه بلی گفت در جواب؟ بگو جهان … ادامه

آنکه عمری در پی او می دویدم سو‌ به سو

شمس مغربی – غزل شماره 159 آنکه عمری در پی او می دویدم سو‌ به سو ناگهانش یافتم با دل نشسته رو به رو آخرالامرش بدیدم معتکف در کوی دل گر چه بسیاری دویدم از پی او کو‌ به کو دل گرفت آرام چون آرام دل در بر گرفت جان چو جانان را بدید آسوده … ادامه

گاه مایی و گه شمایی تو

شمس مغربی – غزل شماره 158 گاه مایی و گه شمایی تو می نگویی چنین چرایی تو هر زمان کسوتی دگر پوشی به لباس دگر برآیی تو هیچ کس مر تو را نیاوردست خود به خود آمدی خدایی تو گر چه بیگانگی کنی گه گاه نه ای بیگانه کآشنایی تو دانمت کز جهان نه ای … ادامه

ای همه ی صفات من آینه ی صفات تو

شمس مغربی – غزل شماره 157 ای همه ی صفات من آینه ی صفات تو نیست حیات من به جز شعبه ای از حیات تو جام جهان نمای من صورت توست گر چه هست جام جهان نمای تو جمله ی ممکنات تو گنج تویی، طلسم من ذات تویی و اسم من حل شده از ظهور … ادامه

هیچکس به خویشتن ره نبرد به سوی او

شمس مغربی – غزل شماره 156 هیچکس به خویشتن ره نبرد به سوی او بلکه به پای او رود هر که رود به کوی او پرتو مهر روی او تا نشود دلیل جان جان نکند عزیمت دیدن مهر روی او دل کششی نمی کند هیچ مرا به سوی او تا کششی نمی رسد سوی دلم … ادامه

بیا ز چهره ی خوبان جمال خود را بین

شمس مغربی – غزل شماره 155 بیا ز چهره ی خوبان جمال خود را بین ز خط و خال بتان خط و خال خود را بین ز شکل و هیات و رخسار و ابروی خوبان به بدر خویش نظر کن هلال خود را بین بیا به عزم تماشا به کاینات نظر ظهور صورت علم و … ادامه

گفتمش خواهم که بینم مر تو را ای نازنین

شمس مغربی – غزل شماره 154 گفتمش خواهم که بینم مر تو را ای نازنین گفت اگر خواهی مرا بینی برو خود را ببین گفتمش با تو نشستن آرزو دارد دمی گفت گر باشد تو را این آرزو با خود نشین گفتمش بی پرده با تو گر سخن گویم رواست گفت در پرده نشاید گفت … ادامه

ای روی تو در حجاب کونین

شمس مغربی – غزل شماره 153 ای روی تو در حجاب کونین بردار ز رخ نقاب کونین حیف است که بحر تو نهان است وانگاه عیان حجاب کونین با بحر وجود تو نشاید پیدا شدن سراب کونین برکش ز وجود مطلق خویش ای دست دمی نقاب کونین(1) برقی به جهان ز مهر رویت بشکافت ز … ادامه