ورود / عضویت



بایگانی‌های غزلیات شمس مغربی - صفحه 17 از 17 - ادبستان شعر پارسی

ورای مطلب هر طالب است مطلب ما

شمس مغربی – غزل شماره 8 ورای مطلب هر طالب است مطلب ما برون زمشرب هر شارب است مشرب ما به کام دل به کسی هیچ جرعه نرسید از آن شراب که پیوسته می کشد لب ما سپهر کوکب ما از سپهرهاست برون که هست ذات مقدس سپهر کوکب ما بتاختند بسی اسب دل ولی … ادامه

هیچ دانی که کیستیم و شما

شمس مغربی – غزل شماره 7 هیچ دانی که کیستیم و شما سایه آفتاب نور خدا سایه آفتاب تابش اوست تابش مهر هست عین ضیا نیست خورشید از شعاع بعید نیست سایه ز آفتاب جدا سایه و آفتاب یک چیزند هست او واحد کثیر نما چون یکی بود سایه ی خورشید یا رب این کثرت … ادامه

بیا در بحر و دریا شو رها کن این من و ما را

شمس مغربی – غزل شماره 6 بیا در بحر و دریا شو رها کن این من و ما را که تا دریا نگردی تو ندانی عین دریا را اگر موجت از آن دریا درین صحرا کشد روزی چنانت غرقه گرداند که ناری یاد از صحرا اگر امواج دریا را به جز دریا نمی بینی یقین … ادامه

بیاور ساقی آن جام صفا را

شمس مغربی – غزل شماره 5 بیاور ساقی آن جام صفا را دمی از ما رهایی بخش ما را خدا را گر توانی کرد کاری بکن کاری بکن کاری خدارا چو چشم خویشتن سرمست گردان دل و عقل و روان و دیدها را جهان پر قلب و پر قلاب کرده بیا بر قلب ها زن … ادامه

ز روی ذات برافکن نقاب اسما را

شمس مغربی – غزل شماره 4 ز روی ذات برافکن نقاب اسما را نهان به اسم مکن چهر ی مسمّا را نقاب برفکن از روی و عزم صحرا کن ز کنج خلوت وحدت دمی تماشا را اگر چه پرتو انوار ذات محو کند چه این نقاب برافتد جمیع اشیا را اگر چه ما و منی … ادامه

بیا بر چشم عاشق کن تجلی روی زیبا را

شمس مغربی – غزل شماره 3 بیا بر چشم عاشق کن تجلی روی زیبا را که جز وامق نداند کس کمال حسن عذرا را به صحرای دل عاشق بیا جلوه کنان بگذر به روی عالم آرایت بیارا روی زیبا را دمی از خلوت وحدت تماشا را به صحرا شو نظر بر ناظران افکن ببین اهل … ادامه

ای جمله جهان در رخ جانبخش تو پیدا‏

شمس مغربی – غزل شماره 2 ای جمله جهان در رخ جانبخش تو پیدا‏ ‏وی روی تو در آینه ی کون هویدا‏ ‏‏تا شاهد حسن تو در آیینه نظر کرد‏ ‏عکس رخ خود تو شد واله و شیدا هر لحظه رخت داد جمال رخ خودرا بر دیده خود جلوه بصد کسوت زیبا از دیده ی … ادامه

خورشید رخت چو گشت پیدا

شمس مغربی – غزل شماره 1   خورشید رخت چو گشت پیدا ذرات دو کَون شد هویدا مهر رخ تو چو سایه انداخت زان سایه پدید گشت اشیا هر ذره ز نور مهر رویت خورشید صفت شد آشکارا هم ذره به مهر گشت موجود هم مهر به ذره گشت پیدا دریای وجود موج زن شد … ادامه