ورود / عضویت



بایگانی‌های غزلیات شمس مغربی - صفحه 3 از 17 - ادبستان شعر پارسی

ای هر نفس تافته بر دل ز ‌تو نوری

شمس مغربی – غزل شماره 176 ای هر نفس تافته بر دل ز ‌تو نوری از سرّ تو جان یافته هر لحظه سروری در سینه ی جان زآتش سودای تو سوزیست در کام روان از لب شیرین تو شوری هر ذره بی نور تجلی تو طوری است آن نیست که خاص است ظهور تو به … ادامه

شهدت فیک جمالا فینت فی بذاتی

شمس مغربی – غزل شماره 175 شهدت فیک جمالا فینت فی بذاتی قتلتنبی بلحاظ و ذات عین حیاتی ز چشم مست و خرابت مدام مست و خرابم ولیس نشوة فی الحب من کوس شعاتی چو از جمیع جهات است جلوه گاه تو چشمم لقد جلوت علی العین من جمیع جهاتی و کیف تشبه حسنا بک … ادامه

منم مست از لب ساقی نه از می

شمس مغربی – غزل شماره 174 منم مست از لب ساقی نه از می کز آن لب میکشم جام پیاپی من از گفتار مطرب در سماعم نه از آواز چنگ و ناله ی نی به جان من زنده چون باشم چو جانم ندارد زندگی یک لحظه بی وی مرا هست آن چنان ناری که یک … ادامه

دلا چرا تو چنین بی قرار و مضطربی

شمس مغربی – غزل شماره 173 دلا چرا تو چنین بی قرار و مضطربی چراست نام تو قلب از چه رو منقلبی به دست کیست عنانت که می کشد هر سو که هر نفس به دگر سوی و کوی مقتربی گهی چو بحری و گاهی چو بر و گه ساحل گهی چو جنت و گاهی … ادامه

ای دیده بگو کز چه سبب مست و خرابی

شمس مغربی – غزل شماره 172 ای دیده بگو کز چه سبب مست و خرابی ای دل تو چنین مست و خراب از چه شرابی ای سینه ی بی کینه تو مجروح چرایی سوزان جگری از چه چنین گشته خرابی ای ماهی جان تشنه چرایی تو شب و روز در آب نفس می زنی و … ادامه

ای آفتاب رویت هر سو فکنده تابی

شمس مغربی – غزل شماره 171 ای آفتاب رویت هر سو فکنده تابی وی از فروغ مهرت هر ذره آفتابی از کیست قدر رویت چون نیست غیر تو کس هر لحظه در لباسی هر لمحه در نقابی ساقی و باده چون نیست الا یکی پس از چه در هر طرف فتاده مستی است از شرابی … ادامه

آنچه می دانم از آن یار بگویم یا نه

شمس مغربی – غزل شماره 170 آنچه می دانم از آن یار بگویم یا نه و آنچه بنهفت ز اغیار بگویم یا نه دارم اسرار بسی در دل و در جان مخفی اندکی زان همه بسیار بگویم یا نه گرچه از عالم اطوار برون آمده ام سخنی چند ز اطوار بگویم یا نه سخنی را … ادامه

آن مرغ بلند آشیانه

شمس مغربی – غزل شماره 169 آن مرغ بلند آشیانه چون کرد هوای دام و دانه پرواز گرفت و گشت ظاهر از سایه ی پر او زمانه مرغی که دو کون سایه ی اوست در سایه ی خویش کرد خانه مرغ دل ما ز هر دوعالم اندر بر او گرفت لانه ان مرغ شگرف ذات … ادامه

مرا آن لبت خندان تازه

شمس مغربی – غزل شماره 168 مرا آن لبت خندان تازه دمادم می فرستد جان تازه به چشم جان تازه هر زمانی نماید چهره ی جانان تازه دهد هر ساعتی طفل دلم را نگارین شیر از پستان تازه ز دریای دل و جانم برآرد دمادم لولو و مرجان تازه هزاران لعل و مروارید ریزد به … ادامه

منم ز یار نگارین خود جدا مانده

شمس مغربی – غزل شماره 167 منم ز یار نگارین خود جدا مانده به دست هجر گرفتار و بینوا مانده نخست گوهر با قیمت و بها بوده به خاک تیره فرو رفته بی بها مانده فتاده دور ز خاصان بارگاه ازل اسیر چاه ابد گشته در بلا مانده مقرب در و درگاه کبریا بوده به … ادامه

آن ماه مشتریست به بازار آمده

شمس مغربی – غزل شماره 166 آن ماه مشتریست به بازار آمده خود را ز دست خویش خریدار آمده آن گل رخ است سوی گلستان روان شده وان بلبل است جانب گلزار آمده از قد و قامت همه خوبان دلربا آن سرو قامت است به رفتار آمده پنهان از این جهان ز سرا پرده ی … ادامه

ای در پس هر لباس و پرده

شمس مغربی – غزل شماره 165 ای در پس هر لباس و پرده بر دیده ی دیده جلوه کرده خود را به لباس هر دو عالم آورده به هر زمان و برده در دیده ی ما به جز یکی نیست گر هست عدد هزار ورده ما را ز شمرده گشته معلوم آن چیز که هست … ادامه