ورود / عضویت



بایگانی‌های غزلیات شمس مغربی - صفحه 2 از 17 - ادبستان شعر پارسی

مرا به خلوت جان دلبریست پنهانی

شمس مغربی – غزل شماره 188 مرا به خلوت جان دلبریست پنهانی که هست جان دلم در جمال او فانی در آن مقام که جانان جمال بنماید بود مقام دل و جان فنا و حیرانی سریر سلطنت ذات ایزدیست دلم چنانکه عرش مجید است عرش رحمانی تو را چنانکه به حسن و جمال ثانی نیست … ادامه

تو از مایی ولی ما را ندانی

شمس مغربی – غزل شماره 187 تو از مایی ولی ما را ندانی ز دریایی و دریا را ندانی اگر دریا ندانی آن عجب نیست عجب تر اینکه صحرا را ندانی به جان و تن ز بالایی و زیری ولیکن زیر و بالا را ندانی تو اشیایی و اشیا جملگی تو اگر چه هیچ اشیا … ادامه

ای حسن تو در آینه ی صورت و معنی

شمس مغربی – غزل شماره 186 ای حسن تو در آینه ی صورت و معنی بر دیده ی ارباب نظر کرده تجلی چشم تو شده بهر تماشای رخ خویش از دیده ی مجنون نگران بر رخ لیلی در مملکت حسن چو غیر از تو کسی نیست وقت است که گویی لمن الملک بدعوی با چهره … ادامه

تو نگارین به لطافت همگی جان و دلی

شمس مغربی – غزل شماره 185 تو نگارین به لطافت همگی جان و دلی گر چه ساکن شده در مملکت آب و گلی تو مگر باغ بهشتی که چنین مطبوعی تو مگر فصل بهاری که چنین معتدلی یارب این گل ز‌چه باغ است که رویش چو بدید گل به صد رنگ برآمد بر او از … ادامه

چو تافت بر دل و بر جانم آفتاب تجلی

شمس مغربی – غزل شماره 184 چو تافت بر دل و بر جانم آفتاب تجلی بسان ذره شدم در فروغ و تاب تجلی رهیدم از شب دیجور نفس و ظلمت تن ز عکس پرتو انوار آفتاب تجلی تنی چو طور و دلی چون کلیم می باید که آورد گه میقات دوست تاب تجلی از این … ادامه

ای درخشان ز رخت مهر سپهر عالی

شمس مغربی – غزل شماره 183 ای درخشان ز رخت مهر سپهر عالی سایه ات از رخ ذرات مبادا خالی ما چو ذره همه در سایه ی خورشید توایم برمدار از سر ما سایه ز فارغ بالی دلم از زلف تو پیوسته پریشان حال است گر چه جمع است در آن حال پریشان حالی گر … ادامه

ادرلی راح توحید الا یا ایها الساقی

شمس مغربی – غزل شماره 182 ادرلی راح توحید الا یا ایها الساقی ارحتی ساعة عنی و عن قیدی و اطلاقی به جام صرف توحیدم بدان سان محو کن از خود که از فانی شوم فانی و با باقی شوم باقی واشربنی بنی حمیاه بکاس من محیاه واعطرنی بریاه و ذوق اهل اذواقی شراب ناب … ادامه

تا تو اندر مراتب عددی

شمس مغربی – غزل شماره 181 تا تو اندر مراتب عددی که دهی که هزار و گاه صدی لب را قشر و قشر را لبی جسم را روح و روح را جسدی نیستی هیچ خالی از کثرت تا درین معرض و درین صددی گاه ابری و گاه بارانی گاه سحری و گه براو زبدی بلبل … ادامه

دارد نشان یارم هر دلبری و یاری

شمس مغربی – غزل شماره 180 دارد نشان یارم هر دلبری و یاری بینم جمال رویش از روی هر نگاری جز روی او ندانم هر روی ماهرویی جز خط او نخوانم از خط هر عذاری عکسی از آن جمال است هر حسن و هر جمالی نقشی از آن نگار است هر نقش و هر نگاری … ادامه

تو می خواهی که تا تنها تو باشی

شمس مغربی – غزل شماره 179 تو می خواهی که تا تنها تو باشی کسی دیگر نباشد تا تو باشی از آن پنهان کنی هر لحظه ما را ز چشم خلق تا پیدا تو باشی چو بی ما نیستی یک لحظه موجود نمی شاید که تو بی ما تو باشی اگر دریای ما را غرقه … ادامه

آنچه جان یابد از انفاس خوشت هر نفسی

شمس مغربی – غزل شماره 178 آنچه جان یابد از انفاس خوشت هر نفسی چون که کس محرم آن نیست نگویم به کسی طعمه ی باز به گنجشک نشاید دادن سرّ عنقا نتوان گفت به پیش‌مگسی سرّ دریا به گهر گوی چه گویی با کف درّ چو بخشی به صدف، بخش چه بخشی به خسی … ادامه

دوش آن صنم بیگانه وش بگذشت بر من چون پری

شمس مغربی – غزل شماره 177 دوش آن صنم بیگانه وش بگذشت بر من چون پری کردم سلامش لیک او دادم جوابی سرسری در جامه ی بیگانگان خود کرده ز من خود را نهان یعنی که من تو نیستم من دیگرم تو دیگری گفتم چرا بیگانه ای گفتا که تو دیوانه ای من کیستم تو … ادامه