ورود / عضویت



بایگانی‌های غزلیات شمس مغربی - صفحه 5 از 17 - ادبستان شعر پارسی

ای نهان در ذات پاکت ذات کون

شمس مغربی – غزل شماره 152 ای نهان در ذات پاکت ذات کون وی عیان روی تو در مرآت کون مدتی بی مدت و دور زمان بود دایم با تو خوش اوقات کون می گذشتی روز و شب بی روز و شب بر مراد خویشتن ساعات کون محو بودی هم به وصف و هم به … ادامه

ای دوست بیا بر نظر ما نظری کن

شمس مغربی – غزل شماره 151 ای دوست بیا بر نظر ما نظری کن بر دیده ی جان و دل شیدا نظری کن اول ز رخ خویش بدو بخش جلایی وانگاه در آن عاعین مجلا نظری کن تا زنگ بود آینه را رخ ننماید زنگ از دل آن آینه بزدا نظری کن از زنگ جهان … ادامه

پیش قد و رویش از سرو گلستان دم مزن

شمس مغربی – غزل شماره 150 پیش قد و رویش از سرو گلستان دم مزن وز تماشای بهار و باغ و بستان دم مزن گر به زلفش بگذری وقت سحر بادا مباد کز تو گردد خاطر زلفش پریشان دم مزن چون دل دیوانه در زنجیر زلف دلبر است حلقه ی زنجیر آن مجنون مجنبان دم … ادامه

ای دل اینجا کوی جانان است از جان دم مزن

شمس مغربی – غزل شماره 149 ای دل اینجا کوی جانان است از جان دم مزن از دل و جان و جهان در پیش جانان دم مزن گر تو مرد درد اویی هیچ از درمان مگو درد او را به ز درمان دان ز درمان دم مزن کفر و ایمان را به اهل کفر و … ادامه

قطره ای از قعر دریا دم مزن

شمس مغربی – غزل شماره 148 قطره ای از قعر دریا دم مزن ذره‌ ای از مهر والا دم مزن مرد امروزی هم از امروز گوی از پری و دی و فردا دم مزن چون نمی دانی زمین را ز آسمان بیش ازین از زیر و بالا دم مزن چون اصول و طبع موسیقیت نیست … ادامه

ای تو مخفی در ظهور خویشتن

شمس مغربی – غزل شماره 147 ای تو مخفی در ظهور خویشتن ای رخت پنهان به نور خویشتن با دو عالم بی دو عالم دایما عشق بازی در حضور خویشتن در حضور هر دو عالم بر دوام زو همی خواهد ظهور خویشتن مدتی با کس نمی کرد التفات حسن رویت از غرور خویشتن باز چندی … ادامه

ز چشم من چو تویی بر جمال خود نگران

شمس مغربی – غزل شماره 146 ز چشم من چو تویی بر جمال خود نگران چرا جمال تو از خود همی شود پنهان چو حسن روی تو را کس ندید جز چشمت پس از چه روی، من خسته گشته ام حیران اگر نه در خم چوگان زلف توست دلم بگوی تا که چرا شد چو … ادامه

گنج های بی نهایت یافتم در گنج جان

شمس مغربی – غزل شماره 145 گنج های بی نهایت یافتم در گنج جان کنج جان را بین که چون شد کان گنج بی کران جان من از عالم نام و نشان آمد برون بی نشان شد تا درآمد در جهان بی نشان تا که آمد در خراب آباد دل گنجی بدید تا خراب آباد … ادامه

دلی دارم که باشد جای جانان

شمس مغربی – غزل شماره 144 دلی دارم که باشد جای جانان مدام آن دل بود ماوای جانان دلی دارم چو آیینه که دائم در او بینم رخ زیبای جانان سویدا نیست آن دل را که یک دم نباشد خالی از سودای جانان دلم را نیست پروای دل و جان که ناپرواست از پروای جانان … ادامه

چه ساقی است که مست مدام اوست جهان

شمس مغربی – غزل شماره 143 چه ساقی است که مست مدام اوست جهان چه باده است ندانم که جام اوست جهان چه ماهی است که در شست کاینات افتاد چه دانه ای است و چه مرغی که دام اوست جهان دلم رسید به روزی که روزها شب اوست بدید چهره ی صبحی که شام … ادامه

آن بت عیار من بی ما و من

شمس مغربی – غزل شماره 142 آن بت عیار من بی ما و من عشق بازد دائما با خویشتن خود پرستی پیشه دارد روز و شب هست خود را گه صنم گاهی شمن جملگی ذات او باشد زبان چون به وصف خود درآید در سخن یوسف حسنش چو آید در لباس گردد او را هر … ادامه

کو جذبه ای که باز ستاند مرا از من

شمس مغربی – غزل شماره 141 کو جذبه ای که باز ستاند مرا از من کو جرعه ای که تا کندم فارغ از زمن کو باده ای که تا بخورم بی خبر شوم از خویشتن که سخت ملولم ز خویشتن کو آن عزیز مصر ملاحت که تا دهد یک دم خلاص یوسف جان را ز … ادامه