ورود / عضویت



بایگانی‌های غزلیات سنایی - صفحه 5 از 37 - ادبستان شعر پارسی

ای جان و جهان من کجایی

سنایی غزنوی – غزل شماره 387 ای جان و جهان من کجایی آخر بر من چرا نیایی ای قبله ی حسن و گنج خوبی تا کی بود از تو بی وفایی خورشید نهان شود ز گردون چون تو به وثاق ما درآیی اندر خم زلف بت پرستت حاجت ناید به روشنایی زین پس مطلب میان … ادامه

این چه رنگست برین گونه که آمیخته ای

سنایی غزنوی – غزل شماره 386 این چه رنگست برین گونه که آمیخته ای این چه شورست که ناگاه برانگیخته ای خوابم از دیده شده غایب و دیگر به چه صبر تا تو غایب شده ای از من و بگریخته ای رخ زردم به گلی ماند نایافته آب کابرویم همه از روی فرو ریخته ای … ادامه

عقل و جانم برد شوخی آفتی عیاره ای

سنایی غزنوی – غزل شماره 385 عقل و جانم برد شوخی آفتی عیاره ای باد دستی خاکیی بی آبی آتشپاره ای زین یکی شنگی بلایی فتنه ای شکرلبی پای بازی سر زنی دردی کشی خونخواره ای گه در ایمان از رخ ایمان فزایش حجتی گاه بر کفر از دو زلف کافرش پتیاره ای کی بدین … ادامه

سینه مکن گر چه سمن سینه ای

سنایی غزنوی – غزل شماره 384 سینه مکن گر چه سمن سینه ای زانکه نه مهری که همه کینه ای خوی تو برنده چون ناخن بُرست گر چه پذیرنده چو آیینه ای حسن تو دامست ولیکن تو را دام چه سودست که بی چینه ای من سوی تو شنبه و تو نزد من چون سوی … ادامه

گر بگویی عاشقی با ما هم از یک خانه ای

سنایی غزنوی – غزل شماره 383 گر بگویی عاشقی با ما هم از یک خانه ای با همه کس آشنا با ما چرا بیگانه ای ما چو اندر عشق تو یکرویه چون آیینه ایم تو چرا در دوستی با ما دو سر چون شانه ای شمع خود خوانی همی ما را و ما در پیش … ادامه

جان جز پیش خود چمانه منه

سنایی غزنوی – غزل شماره 382 جان جز پیش خود چمانه منه طبع جز بر می مغانه منه باده را تا به باغ شاید برد آنچنان در شرابخانه منه گر چه همرنگ نار دانه بود نام او آب نار دانه منه در هر آن خانه ای که می نبود پای اندر چنان ستانه منه تا … ادامه

پر کن صنما هلاقنینه

سنایی غزنوی – غزل شماره 381 پر کن صنما هلاقنینه زان آب حیات راستینه زان می که چو از خم سفالین تحویل کند در آبگینه حاجی به شعاع او به شب در تا مکه ببیند از مدینه آن دل که بیافت قبله ای زان بهتر ز حدائق و سکینه آن دل شود از لطافت حق … ادامه

دی ناگه از نگارم اندر رسید نامه

سنایی غزنوی – غزل شماره 380 دی ناگه از نگارم اندر رسید نامه قالت: رای فوادی من هجرک القیامه گفتم که: عشق و دل را باشد علامتی هم قالت: دموع عینی لم تکف بالعلامه گفتا که: می چه سازی گفتم که مر سفر را قالت: فمر صحیحا بالخیر والسلامه گفتم: وفا نداری گفتا که: آزمودی … ادامه

از عشق آن دو نرجس وز مهر آن دو لاله

سنایی غزنوی – غزل شماره 379 از عشق آن دو نرجس وز مهر آن دو لاله بی خواب و بی قرارم چون بر گلت کلاله خدمت کنم به پیشت همچون صراحی از جان تا برنهی لبم را بر لبت چون پیاله تا روز ژاله بارد از چشم همچو رودم آری نکو نماید بر روی لاله … ادامه

زهی سروی که از شرمت همه خوبان سرافگنده

سنایی غزنوی – غزل شماره 378 زهی سروی که از شرمت همه خوبان سرافگنده چرا تابی سر زلفین چرا سوزی دل بنده عقیقین آن دو لب داری به زیرش گور من کنده مرا هر روز بی جرمی به گور اندر کنی زنده تن من چون خیالی شد بسان زیر نالنده کنار من چون جیحون شد … ادامه

ای سنایی خیز و بشکن زود قفل میکده

سنایی غزنوی – غزل شماره 377 ای سنایی خیز و بشکن زود قفل میکده بازخر ما را زمانی زین غمان بیهده جام جمشیدی بیار از بهر این آزادگان دُرد می درده برای دَرد این محنت زده درد صافی درده ای ساقی درین مجلس همی تا زمانی می خوریم آسوده دل در میکده محتسب را گو … ادامه

ای مِهر تو بر سینه ی من مُهر نهاده

سنایی غزنوی – غزل شماره 376 ای مِهر تو بر سینه ی من مُهر نهاده ای عشق تو از دیده ی من آب گشاده بسته کمر بندگی تو همه احرار از سر کله خواجگی و کبر نهاده دستان دو دست تو به عیوق رسیده آوازه ی آواز تو در شهر فتاده ابدال شکسته همه در … ادامه