ای جان و جهان من کجایی

سنایی غزنوی – غزل شماره 387

ای جان و جهان من کجایی

آخر بر من چرا نیایی

ای قبله ی حسن و گنج خوبی

تا کی بود از تو بی وفایی

خورشید نهان شود ز گردون

چون تو به وثاق ما درآیی

اندر خم زلف بت پرستت

حاجت ناید به روشنایی

زین پس مطلب میان مجلس

آزار دل خوش سنایی

تا هیچ کسی تو را نگوید

کای پیشه ی تو جفانمایی