ورود / عضویت



بایگانی‌های غزلیات سنایی - صفحه 4 از 37 - ادبستان شعر پارسی

تا مسند کفر اندر اسلام نهادستی

سنایی غزنوی – غزل شماره 399 تا مسند کفر اندر اسلام نهادستی در کام دلم زهری ناکام نهادستی زلف تو نیارامد یکساعت و دلها را در حلقه ی مشکینش آرام نهادستی از چهره ی خود باغی بر خاص گشادستی وز غمزه ی خود داغی بر عام نهادستی در عالم حسن خود بی منت گردونی هم … ادامه

باز این چه عیاری را شب پوش نهادستی

سنایی غزنوی – غزل شماره 398 باز این چه عیاری را شب پوش نهادستی آشوب دل ما را بر دوش نهادستی باز آن چه شگرفی را بر شعله ی کافوری صد کژدم مشکین را بر جوش نهادستی در حجره ی مهجوران چون کلبه ی زنبوران هم نیش کشیدستی هم نوش نهادستی در غارت بی باران … ادامه

ای آنکه به دو لب سبب آب حیاتی

سنایی غزنوی – غزل شماره 397 ای آنکه به دو لب سبب آب حیاتی جانرا به دو شکر ز غم هجر نباتی آرایش دینی تو و آسایش جانی انس دل و نور بصر و عین حیاتی از خوبی خود غیرت خوبان جهانی وز حسن و ملاحت صنم حور صفاتی از لطف در الفاظ بشر تحفه … ادامه

کودکی داشتم خراباتی

سنایی غزنوی – غزل شماره 396 کودکی داشتم خراباتی می کش و کمزن و خرافاتی پارسا شد ز بخت و دولت من پارسایی شگرف و طاماتی شیوه ی خمر و قمر و رمز مدام صفتی بود مرورا ذاتی آنکه والتین ز بر ندانستی همچو بلخیر گشت هیهاتی خوانده از بر همیشه چو الحمد عدد سوره … ادامه

بتا پای این ره نداری چه پویی

سنایی غزنوی – غزل شماره 395 بتا پای این ره نداری چه پویی دلا جان آن بت ندانی چه گویی ازین رهروان مخالف چه چاره که بر لافگاه سر چار سویی اگر عاشقی کفر و ایمان یکی دان که در عقل رعناست این تندخویی تو جانی و انگاشتستی که شخصی تو آبی و پنداشتستی سبویی … ادامه

آخر شرمی بدار چند ازین بدخویی

سنایی غزنوی – غزل شماره 394 آخر شرمی بدار چند ازین بدخویی چون تو من و من توام چند منی و تویی گلشن گلخن شود چون به ستیزه کنند در یک خانه دو تن دعوی کدبانویی نایب عیسی شدی قبله یکی کن چنو بر دل ترسا نگار رقم دویی و تویی صدر زمانه تویی پس … ادامه

ای یوسف ایام ز عشق تو سنایی

سنایی غزنوی – غزل شماره 393 ای یوسف ایام ز عشق تو سنایی ماننده ی یعقوب شد از درد جدایی تا چند به سوی دل عشاق چو خورشید هر روز به رنگ دگر از پرده برآیی گاهی رخ تو سجده برد مشتی دون را گه باز کند زلف تو دعوی خدایی با خوی تو در … ادامه

ای پیشه ی تو جفانمایی

سنایی غزنوی – غزل شماره 392 ای پیشه ی تو جفانمایی در بند چه چیزی و کجایی باری یک شب خیال بفرست گر زآنکه تو خود همی نیایی در باختن قمار با دوست دست اولین مکن دغایی بیگانگی ای نگار بگذار چون با تو فتادم آشنایی دانم که تو نه حریفی و من آخر نه … ادامه

ای لعل تو را هر دم دعوی خدایی

سنایی غزنوی – غزل شماره 391 ای لعل تو را هر دم دعوی خدایی برخاسته از راه تو چونی و چرایی با جزع تو و لعل تو بر درگه حسنت عیسی به تعلم شده موسی به گدایی پیش تو همی گردم در خون دو دیده می بینی و می پرسی ای خواجه کجایی گفتی که … ادامه

از ماه رخی نوش لبی شوخ بلایی

سنایی غزنوی – غزل شماره 390 از ماه رخی نوش لبی شوخ بلایی هر روز همی بینم رنجی و عنایی شکرست مر آن را که نباشد سر و کارش با پاک بری عشوه دهی شوخ دغایی گویی که ندارد به جهان پیشه ی دیگر جز آنکه کند با من بیچاره جفایی تا چند کند جور … ادامه

ای کرده دلم سوخته ی درد جدایی

سنایی غزنوی – غزل شماره 389 ای کرده دلم سوخته ی درد جدایی از محنت تو نیست مرا روی رهایی معذوری اگر یاد همی نایدت از ما زیرا که نداری خبر از درد جدایی در فرقت تو عمر عزیزم به سر آمد بر آرزوی آنکه تو روزی به من آیی من بی تو همی هیچ … ادامه

جانا نگویی آخر ما را که تو کجایی

سنایی غزنوی – غزل شماره 388 جانا نگویی آخر ما را که تو کجایی کز تو ببرد آتش عشق تو آب مایی ما را ز عشق کردی چو آسیای گردان خود همچو دانه گشتی در ناو آسیایی گه در زمین دلها پنهان شوی چو پروین گاه از سپهر جانها چون ماه نو برآیی از بهر … ادامه