سنایی غزنوی – غزل شماره 384
سینه مکن گر چه سمن سینه ای
زانکه نه مهری که همه کینه ای
خوی تو برنده چون ناخن بُرست
گر چه پذیرنده چو آیینه ای
حسن تو دامست ولیکن تو را
دام چه سودست که بی چینه ای
من سوی تو شنبه و تو نزد من
چون سوی کودک شب آدینه ای
دی چو گلی بودی و امروز باز
خار دلی و خسک سینه ای
پخته نگردی تو به دوزخ همی
هیچ ندانی که چو خامینه ای
رو که در این راه تو تردامنی
گویی در آب روان چینه ای
گفتمت امسال شدی به ز پار
رو که همان احمد پارینه ای
رو به گله باز شو ایرا هنوز
درخور پیوند سنایی نه ای
