ورود / عضویت



بایگانی‌های غزلیات سنایی - صفحه 6 از 37 - ادبستان شعر پارسی

ای من مه نو به روی تو دیده

سنایی غزنوی – غزل شماره 375 ای من مه نو به روی تو دیده واندر تو ماه نو بخندیده تو نیز ز بیم خصم اندر من از دور نگاه کرده دزدیده بنموده فلک مه نو و خود را در زیر سیاه ابر پوشیده تو نیز مه چهارده بنمای بردار ز روی زلف ژولیده کی باشد … ادامه

ساقیا مستان خواب آلوده را آواز ده

سنایی غزنوی – غزل شماره 374 ساقیا مستان خواب آلوده را آواز ده روز را از روی خویش و سوز ایشان ساز ده غمزه ها سر تیز دار و طره ها سر پست کن رمزها سرگرم گوی و بوسها سرباز ده سرخ روی ناز را چون گل اسیر خار کن زرد روی آز را چون … ادامه

آن جام لبالب کن و بردار مرا ده

سنایی غزنوی – غزل شماره 373 آن جام لبالب کن و بردار مرا ده اندک تو خور ای ساقی و بسیار مرا ده هرکس که نیاید به خرابات و کند کبر او را بر خود بار مده بار مرا ده مسجد به تو بخشیدم میخانه مرا بخش تسبیح تو را دادم و زنار مرا ده … ادامه

بردیَم باز از مسلمانی زهی کافر بچه

سنایی غزنوی – غزل شماره 372 بردیَم باز از مسلمانی زهی کافر بچه کردیَم بندی و زندانی زهی کافر بچه در میان کم زنان اندر صف ارباب عشق هر زمان باز بنشانی زهی کافر بچه کشتن و خون ریختن در کافری نیست هرگز بی پشیمانی زهی کافر بچه نیست بر درگاه سلطان هیچکس را دین … ادامه

ای نقاب از روی ماه آویخته

سنایی غزنوی – غزل شماره 371 ای نقاب از روی ماه آویخته صبح را با ماهتاب آمیخته در خیال عاشقان از زلف و رخ صورت حال و محال انگیخته آسمان خاک بیز از کوی تو سالها غربال دولت بیخته عقل ترسا روح عیسی روی را در چلیپاهای زلف آویخته از لطافت باد آب و آب … ادامه

من نه ارزیزم ز کان انگیخته

سنایی غزنوی – غزل شماره 370 من نه ارزیزم ز کان انگیخته من عزیزم از فلک بگریخته چرخ در بالام گوهر تافته طبع در پهنام عنبر بیخته آسمان رنگم ولیک از روی شکل آفتابی از هلال آویخته از برای کسب آب روی خویش آبروی خود به عمدا ریخته از برای خدمت آزادگان با همه کس … ادامه

ای دل اندر بیم جان از بهر دل بگداخته

سنایی غزنوی – غزل شماره 369 ای دل اندر بیم جان از بهر دل بگداخته جان شیرین را ز تن در کار دل پرداخته تا دل و جان درنبازی دل نبیند ناز و عز کی سر آخور گشت هرگز مرکبی ناتاخته بند مادرزاد باید همچو مرغابی به پای طوق ایزد کرد باید در عنق چون … ادامه

ای ز آب زندگانی آتشی افروخته

سنایی غزنوی – غزل شماره 368 ای ز آب زندگانی آتشی افروخته واندر او ایمان و کفر عاشقان را سوخته ای تف عشقت به یک ساعت به چاه انداخته هر چه در صد سال عقل ما ز جان اندوخته ای کمالت کمزنان را صبرها پرداخته وی جمالت مفلسان را کیسه ها بردوخته گه به قهر … ادامه

ای قوم مرا رنجه مدارید علی الله

سنایی غزنوی – غزل شماره 367 ای قوم مرا رنجه مدارید علی الله معشوق مرا پیش من آرید علی الله گز هیچ زیاری نهمی بر لب او بوس یک بوسه به من صد بشمارید علی الله ور هیچ به دست آرید از صورت معشوق بر قبله ی زهاد نگارید علی الله آن خم که بر … ادامه

خه خه ای جان علیک عین الله

سنایی غزنوی – غزل شماره 366 خه خه ای جان علیک عین الله ای گلستان علیک عین الله اندرا اندرا که خوش کردی مجلس جان علیک عین الله برفشان برفشان دل و جان را در و مرجان علیک عین الله هیچ جایی نیافت از پی انس چون تو مهمان علیک عین الله مرده دل بوده … ادامه

ای خواب ز چشم من برون شو

سنایی غزنوی – غزل شماره 365 ای خواب ز چشم من برون شو ای مهر درین دلم فزون شو ای دیده تو خون ناب می ریز ای قد کشیده سرنگون شو آتش به صفات خویش در زن از هستی خویشتن برون شو زان سگ بچه ای به کتف برگیر ناگاه به رسته ی درون شو … ادامه

گر خسته دل همی نپسندی بیار رو

سنایی غزنوی – غزل شماره 364 گر خسته دل همی نپسندی بیار رو تیمار عاشقی ز رهی باز دار رو گر من گیاه سبزم و تو ابر نوبهار هل تا گیه بجوشد بر من بهار رو پس گر به رود جیحون غرقه شوم در آب غرقه بمان مرا تو و کشتی مدار رو ور من … ادامه