گویند رها کنش که یاری بدخوست

سعدی-رباعی شماره 31
گویند رها کنش که یاری بدخوست
خوبیش نیرزد به درشتی که در اوست
بالله بگذارید میان من و دوست
نیک و بد و رنج و راحت از دوست نکوست
معنی بیتهای شعر
گویند رها کنش که یاری بدخوست / خوبیش نیرزد به درشتی که در اوست
میگویند او را رها کن، زیرا یاری بدخُلق است؛ خوبیهایش ارزش تلخی و آزارهایی را که در اوست ندارد.
بالله بگذارید میان من و دوست / نیک و بد و رنج و راحت از دوست نکوست
به خدا سوگند، مرا با دوست به حال خود بگذارید؛ از دوستِ نیکو، هرچه برسد، چه نیکی و چه بدی و چه رنج و چه آسایش، همه پسندیده است.
تفسیر کلی
شاعر در این رباعی از دوست یا یاری دفاع میکند که با وجود بدخویی، خوبیها و ارزشهای فراوانی دارد. او باور دارد که نباید تنها به سبب تندی و کاستیهای ظاهری، از محبت و پیوند با دوست دست کشید. شاعر داوری دیگران را نمیپذیرد و از آنان میخواهد رابطهاش را با دوست به خود او واگذار کنند. در نگاه او، نیک و بد و رنج و آسایشِ برخاسته از دوست، همگی در پرتو وفاداری و دلبستگی معنا مییابند.



