گر دست دهد ز مغز گندم نانی


خیام-رباعی شماره 175
گر دست دهد ز مغز گندم نانی
وز می دو منی ز گوسفندی رانی
با لاله رخی و گوشه ی بستانی
عیشی بود آن نه حدّ هر سلطانی
مقدمه و فضای کلی
این رباعی خیام تصویری از زندگی آرمانی و لذتهای ساده و دستیافتنی ترسیم میکند. شاعر در کنار نان و شراب، همنشینی با یار زیبارو و خلوتی در باغ را مایه خوشبختی و آرامش میداند. فضای شعر سرشار از بیتکلفی، خوشباشی و دعوت به بهرهبردن از لحظه حال است.
معنی بیتهای شعر
گر دست دهد ز مغز گندم نانی / وز می دو منی ز گوسفندی رانی
اگر نانی از مغز گندم، مقداری شراب و ران گوسفندی فراهم شود،
با لاله رخی و گوشه ی بستانی / عیشی بود آن نه حدّ هر سلطانی
و اینها را با یاریِ یاری زیبارو در گوشهای از باغ نوش جان کنی، چنان خوشی و عیشی خواهد بود که حتی در توان هر پادشاهی نیست.
"محتوای پیش رو با استفاده از ابزارهای هوش مصنوعی تولید و سپس توسط کارشناسان تحریریه سایت، اصلاح و آماده انتشار شده است".



