در دایره ای که آمد و رفتن ماست

خیام-رباعی شماره 34
در دایره ای که آمد و رفتن ماست
او را نه بدایت نه نهایت پیداست
کس می نزند دمی در این معنی راست
کاین آمدن از کجا و رفتن به کجاست
معنی بیتهای شعر
در دایره ای که آمد و رفتن ماست / او را نه بدایت نه نهایت پیداست / کس می نزند دمی در این معنی راست / کاین آمدن از کجا و رفتن به کجاست
در این چرخهای که زندگی و رفتوآمد ما در آن جریان دارد، آغاز و پایانی آشکار دیده نمیشود. هیچکس نمیتواند بهدرستی لحظهای درنگ کند و دریابد که آمدن ما از کجا بوده و رفتنمان به کجا خواهد بود.
پیام و مفهوم اصلی
این رباعی بر رازآلود و ناشناخته بودن چرخهٔ آمدن و رفتن انسان در جهان تأکید دارد؛ زندگی همچون دایرهای بیآغاز و بیپایان است و هیچکس بهدرستی نمیداند انسان از کجا آمده و به کجا میرود. پیام اصلی شعر، ناتوانی بشر در کشف حقیقت نهایی هستی و دعوت به تأمل در راز آفرینش و سرنوشت انسان است.
نتیجهگیری
این رباعی با تأکید بر رازآلود بودن چرخهٔ آمدن و رفتن انسان، ناتوانی بشر از درک مبدأ و مقصد هستی را بیان میکند.



