برگیر پیاله و سبو ای دلجوی


خیام-رباعی شماره 166
برگیر پیاله و سبو ای دلجوی
فارغ بنشین به کِشته زار و لب جوی
بس شخص عزیز را که چرخ بدخوی
صد بار پیاله کرد و صد بار سبوی
معنی بیتهای شعر
برگیر پیاله و سبو ای دلجوی
فارغ بنشین به کِشتهزار و لب جوی
بس شخص عزیز را که چرخ بدخوی
صد بار پیاله کرد و صد بار سبوی
ای دلآرام، پیاله و سبو را بردار و آسوده در کنار کشتزار و جوی آب بنشین و بنوش؛ زیرا روزگارِ بدخوی، چه بسیار انسانهای عزیز را بارها به خاک بدل کرده و از خاک آنان بارها پیاله و سبو ساخته است.
تفسیر کلی
شاعر در این رباعی دل را به نوشیدن و آسودن در طبیعت، کنار کشتزار و جویبار، دعوت میکند. او با اشاره به رفتار ناسازگار و بیرحم روزگار، ناپایداری زندگی و بیاعتباری مقام انسان را یادآور میشود. تعبیر «صد بار پیاله کرد و صد بار سبوی» تصویری از گردش مداوم چرخ و دگرگونی سرنوشت آدمیان است. پیام کلی شعر، غنیمت شمردن لحظه حال و رهایی از اندوه آینده و حسرت گذشته است.



