ورود / عضویت



کوه عنبر نشسته بر زنخش همراه با معنی و تفسیر

کوه عنبر نشسته بر زنخش — (همراه با معنی و تفسیر)

کوه عنبر نشسته بر زنخش



سعدی-قطعه شماره 122

 

کوه عنبر نشسته بر زنخش

راست گویی بهی ست مشک‌آلود

گر به چنگال صوفیان افتد

ندهندش مگر به شفتالود

 

معنی بیت‌های شعر

کوه عنبر نشسته بر زنخش / راست گویی بهی ست مشک‌آلود

گویی بر چانه‌اش کوهی از عنبر نشسته است؛ به‌راستی مانند بِه‌ای است که با مشک خوشبو شده باشد.

گر به چنگال صوفیان افتد / ندهندش مگر به شفتالود

اگر چنین چیزی به دست صوفیان بیفتد، آن را جز با شفتالو به کسی نمی‌دهند.

تفسیر کلی

سعدی در این قطعه با بهره‌گیری از تصویرهای معطر و خوراکی، زیبایی و دل‌فریبی معشوق را به‌صورت اغراق‌آمیز وصف می‌کند. «کوه عنبر» و «مشک‌آلود بودن بهی» نشان‌دهندهٔ رنگ، بوی خوش و جذابیت چهرهٔ اوست. در بیت پایانی، طنزی ظریف دربارهٔ صوفیان دیده می‌شود که حتی در برابر چنین زیبایی و لطافتی، به‌جای قدرشناسی، آن را با چیزی ساده و کم‌ارزش معاوضه می‌کنند. شعر در مجموع آمیزه‌ای از توصیف عاشقانه، خیال‌پردازی تصویری و طنز اجتماعی است.

‫«این مطلب به کمک هوش مصنوعی تدوین و پس از بازنگری اعضای تحریریه سایت، جهت انتشار تأیید شده است.»

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤