نه هر که زمانه کار او دربندد

سعدی-رباعی شماره 42
نه هر که زمانه کار او دربندد
فریاد و جزع بر آسمان پیوندد
بسیار کسا که اندرونش چون رعد
مینالد و چون برق لبش میخندد
معنی بیتهای شعر
نه هر که زمانه کار او دربندد / فریاد و جزع بر آسمان پیوندد
چنین نیست که هر کس روزگار کارش را دشوار و بسته کند، به آسمان فریاد و زاری سر دهد.
بسیار کسا که اندرونش چون رعد / مینالد و چون برق لبش میخندد
بسیاری از مردم در درون خود مانند رعد ناله و درد دارند، اما بر لب همچون برق لبخند میزنند.
تفسیر کلی
سعدی در این رباعی به تفاوت میان رنج درونی و ظاهر آرام انسان اشاره میکند. هرکس گرفتار سختی و ناکامی شود، لزوماً لب به شکایت و فریاد نمیگشاید و از آسمان گله نمیکند. بسیاری از مردم در درون خود همچون رعد ناله و اضطراب دارند، اما در ظاهر با لبخند و بردباری زندگی میکنند. شعر ستایشگر شکیبایی و پنهانداشتن درد است و نشان میدهد که ظاهر خندان همیشه نشانه آسودگی باطن نیست.



