ای در دل من رفته چو خون در رگ و پوست

سعدی-رباعی شماره 26
ای در دل من رفته چو خون در رگ و پوست
هرچ آن به سر آیدم ز دست تو نکوست
ای مرغ سحر تو صبح برخاستهای
ما خود همه شب نخفتهایم از غم دوست
معنی بیتهای شعر
ای در دل من رفته چو خون در رگ و پوست / هرچ آن به سر آیدم ز دست تو نکوست
ای که همچون خون در رگ و پوست، در دل من جای گرفتهای؛ هرچه از جانب تو بر سر من بیاید، برایم نیکو و پسندیده است.
ای مرغ سحر تو صبح برخاستهای / ما خود همه شب نخفتهایم از غم دوست
ای مرغ سحر، تو صبحگاه از خواب برخاستهای؛ اما ما خود تمام شب را از غم یار بیدار ماندهایم.
تفسیر کلی
شاعر از حضور عمیق و جداییناپذیر معشوق در جان و وجود خود سخن میگوید و او را همچون خون در رگهایش میداند. در برابر معشوق، عاشق چنان تسلیم و دلباخته است که هرچه از جانب او برسد، نیکو و پذیرفتنی میشمارد. خطاب به مرغ سحر، بیداری و طراوت صبح با بیخوابی و رنج شبانهٔ عاشق مقایسه میشود. بیت پایانی نشان میدهد که عشق، آرامش و خواب را از شاعر گرفته و تمام شب او را در اندوه دوری دوست بیدار نگه داشته است.



