ورود / عضویت



هرگز بود آدمی بدین زیبایی همراه با معنی و تفسیر

هرگز بود آدمی بدین زیبایی — (همراه با معنی و تفسیر)

هرگز بود آدمی بدین زیبایی



سعدی-رباعی شماره 175

 

هرگز بود آدمی بدین زیبایی

یا سرو بدین بلند و خوش بالایی

مسکین دل آن که از برش برخیزی

خرم تن آن که از درش بازآیی

 

معنی بیت‌های شعر

هرگز بود آدمی بدین زیبایی / یا سرو بدین بلند و خوش بالایی

آیا هیچ انسانی با این اندازه زیبایی وجود دارد؟ یا هیچ سروی با این بلندی و قامت خوش و دل‌انگیز هست؟

مسکین دل آن که از برش برخیزی / خرم تن آن که از درش بازآیی

بیچاره است دل کسی که از کنار او دور شوی، و خوشبخت و شادمان است کسی که از درِ او بازگردی.

تفسیر کلی

این رباعی در ستایش زیبایی خیره‌کننده و قامت دل‌آرای محبوب سروده شده است و او را از هر انسان و سروی زیباتر و بلندتر می‌داند. شاعر چنان شیفته محبوب است که دور شدن از او را مایه درماندگی دل و غم‌انگیزی جان می‌شمارد. در مقابل، بازگشتن از آستان او را سبب شادی و خرمی تن و روان می‌داند. شعر نشان می‌دهد که حضور محبوب برای عاشق سرچشمه آرامش و دوری از او موجب اندوه و بی‌قراری است.

‫«محتوای این بخش با استفاده از ابزارهای هوش مصنوعی تهیه و تحت نظارت و ویرایش تیم تحریریه سایت، نهایی شده است.»

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤