ورود / عضویت



بایگانی‌های قصاید عمعق - ادبستان شعر پارسی

ای نگار، از بس که اندر دلبری دستان کنی

عمعق بخارایی – قصیده شماره 17 در مدح ابوالحسن شمس الملک نصیرالدوله ناصرالدین نصربن طفقاج خان ابراهیم ای نگار، از بس که اندر دلبری دستان کنی هر زمان ما را به عشق خویش سرگردان کنی عاشقی با تو خطر کردن بود بر جان خویش زانکه نپسندی تو دل تنها و قصد جان کنی زرق و … ادامه

خیال آن صنم سرو قد سیم ذقن

عمعق بخارایی – قصیده شماره 16 در مدح ابوالحسن شمس الملک نصیرالدوله ناصرالدین نصربن طفقاج خان ابراهیم خیال آن صنم سرو قد سیم ذقن به خواب دوش یکی صورتی نمود به من هلال وار رخ روشنش گرفته خسوف کمند وار قد راستش گرفته شکن هزار شعله ی آتش فروخته در دل هزار چشمه ی توفان … ادامه

به گردون برین بر شد، ز فخر این ملکت ایران

عمعق بخارایی – قصیده شماره 15 به گردون برین بر شد، ز فخر این ملکت ایران که گسترد از برش سایه خجسته رایت سلطان اگر ویران شد این ایران ز جور ترکمان بد ز عدل شاه نیک اختر به ساعت گردد آبادان خداوند جهان، الب ارسلان، سلطان دین پرور که با عدلش نماید جور یکسر … ادامه

زهی دولت زهی ملکت، زهی همت زهی سلطان

عمعق بخارایی – قصیده شماره 14 در مدح الب ارسلان زهی دولت زهی ملکت، زهی همت زهی سلطان زهی حشمت زهی نعمت، زهی قدرت زهی امکان سپاس آن را که توفیقش موافق گشت با دولت به تابید چنین دولت، به اقبال چنین سلطان چنین سلطان که چشم ملک در علم چون او هرگز ندیده است … ادامه

رسول بخت به من بنده دوش داد پیام

عمعق بخارایی – قصیده شماره 13 در مدح یکی از ملوک خانیه که حاکم بخارا بوده است رسول بخت به من بنده دوش داد پیام بدان گهی که فلک زد بدل ضیا به ظلام سپاه روز برافکند خرگه از صحرا زدند لشکر شب گرد کوه و دشت خیام چه گفت؟ گفت که: ای تیره خاطر … ادامه

دهانت، ای اغل، گنده ریش، گنده بغل

عمعق بخارایی – قصیده شماره 12 در نکوهش اغل (1) دهانت، ای اغل، گنده ریش، گنده بغل همی کند همه شب گوه سگ به دندان حل همه جهان زره کو.. همی ریند و تو باز گه از دهان ریی و گه ز کو.. و گه ز بغل به پیش شاه چنانی که پیش آدم دیو … ادامه

ای آفتاب ملک، رهی خفته بود دوش

عمعق بخارایی – قصیده شماره 11 در نکوهش اغل (1) ای آفتاب ملک، رهی خفته بود دوش غایب شده ز عقل و جدا مانده بُد ز هوش وقت سحر، که چشم شود باز از قضا دیدم به کوی خلقی ماننده ی سروش گفتند بنده را که: اغل را شه جهان از بندگان بنده، زنی هدیه … ادامه

دوش آن صنم سنگدل سیم بنا گوش

عمعق بخارایی – قصیده شماره 10 دوش آن صنم سنگدل سیم بنا گوش آمد برِ من تنگدل و خسته و مدهوش دو نرگس مخمور چو دو نایژه ی خون دو لعل گهر پوش چو دو ناوچه ی نوش دو لب چو دو تا لعل و دو یاقوت شکربار دو رخ چو دو گلبرگ و دو … ادامه

سپیده دم، چو از گردون نهان شد گوهرین پیکر

عمعق بخارایی – قصیده شماره 9 در مدح ابوالحسن شمس الملک نصیرالدوله ناصرالدین طفقاج خان ابراهیم سپیده دم، چو از گردون نهان شد گوهرین پیکر برآمد روز روشن تاب از فیروزه گون منظر هوای قیر گون برچد نقاب قیرگون از رخ زمین ساجگون بنهاد تاج عاجگون بر سر شعاع صبح، زرین کرد ارکان فلک یک … ادامه

نسیم زلف آن سیمین صنوبر

عمعق بخارایی – قصیده شماره 8 در مدح ملک خضرخان ابن ابراهیم نسیم زلف آن سیمین صنوبر مرا بر کرد دوش از خوابگه سر گل افشانان به بالینم گذر کرد پیامی داد از آن معشوق دلبر عتاب آمیز گفت: ای سست پیمان نیامد گفته های تو برابر میان ما و تو عهد اینچنین بود که … ادامه

الا ای مشعبد شمال معنبر

عمعق بخارایی – قصیده شماره 7 در مدح ابوالحسن شمس الملک نصیرالدوله ناصرالدین طفقاج خان ابراهیم الا ای مشعبد شمال معنبر بخار بخوری تو، یا گرد عنبر؟ نه روحی، ولیکن چو روحی مصفا نه نوری، ولیکن چو نوری منور چو آرام گیری هوایی تویی جان چو جنبش پذیری قضایی تو جانور نفسذهای فردوسیانی به خلقت … ادامه

خیز، ای بت بهشتی و آن جام می بیار

عمعق بخارایی – قصیده شماره 6 در مدح ابوالحسن شمس الملک نصیرالدوله ناصرالدین طفقاج خان ابراهیم خیز، ای بت بهشتی و آن جام می بیار کاردیبهشت کرد جهان را بهشت وار فرشی فکنده دشت، پر از نقش بآفرین تاجی نهاده باغ، پر از درّ افتخار نقش خورنق است همه باغ و بوستان فرش ستبرق است … ادامه