عمعق بخارایی – قصیده شماره 17
در مدح ابوالحسن شمس الملک نصیرالدوله ناصرالدین نصربن طفقاج خان ابراهیم
ای نگار، از بس که اندر دلبری دستان کنی
هر زمان ما را به عشق خویش سرگردان کنی
عاشقی با تو خطر کردن بود بر جان خویش
زانکه نپسندی تو دل تنها و قصد جان کنی
زرق و افسون تو ای جادو نسب یک رویه نیست
روزگاری تو، که هر روزی دگر دستان کنی
گه ز گرد مشک بر خورشید نقاشی کنی
گه ز عنبر بر گل صد برگ، خوش جولان کنی
گاه سنبل را حجاب توده ی نسرین کنی
گاه مینا را نقاب خرمن مرجان کنی
بند دل ها بگسلی، چون بند بر زلف افکنی
نرخ لؤلؤ بشکنی، چون آن دو لب خندان کنی
دیده روید مجلس، ار تو پای در مجلس نهی
گل دمد میدان، اگر تو روی زی میدان کنی
بخت، خدمتگار گشت آن را که تو خدمت کنی
چرخ فرمانبر بود آن را که تو فرمان کنی
زلف شهر آشوب تو بر گل همی جولان کند
چون تو سنبل را حجاب لاله ی نعمان کنی (1)
آیت حسنی، که هر گه روی بنمایی به خلق
دیده های خلق را یکسر نگارستان کنی
ای صنوبر قد، ندانی تو چگونه فتنه ای
یا همی دانی، به عمدا خویشتن نادان کنی
گاه قد پر دلان چون حلقه ی چنبر کنی
گاه چشم بیدلان چون چشمه ی توفان کنی
هر زمان در دلبری بندی دگرگون افگنی
هر زمان در جادویی رنگی به دیگر سان کنی
خستگی های سر زلف تو به ناگشته، تو
خط برون آری همی، تا درد بی درمان کنی
خوش بُدی، خوشتر شدی، زین پس بسی خوشتر شوی
خوبرویا، جهد کن تا سیرت خوبان کنی
دل فشانم پیش زلفت، جان فشانم پیش خط
هر چه خواهی کن، که تو هر چه بخواهی آن کنی
خدمت خاک کف پای تو از دیده کنم
زانکه امروز، ای صنم، تو خدمت سلطان کنی
شاه شمس الملک، نصر، آن ناصر دین رسول
آن امینی، کز امانش عهده ی ایمان کنی
حافظ اسلام و سلطان زمین شرق و چین
بوالحسن نصر، آنکه احسانش ز کف برهان کنی
آن بزرگی، کز بزرگی پستش آید پیش چشم
گر تو قدرش را قرین گنبد گردان کنی
ور دوال تازیانه اش را زنی بر شاخ خشک
در زمان آن را عصای موسی عمران کنی
ور به روی آسمان داری تو گرز شیر سار
شیر گردون را مطیع شیر شادروان کنی
ای خداوندی، که ایزد مر تو را زان برگزید
تا همه دشوارها بر بندگان آسان کنی
واژگان دشوار : 1– این مصراع، در برخی منابع چنین آمده است : تو همی گرد روان و جان و دل جولان کنی
