عمعق بخارایی – قصیده شماره 12
در نکوهش اغل
(1)
دهانت، ای اغل، گنده ریش، گنده بغل
همی کند همه شب گوه سگ به دندان حل
همه جهان زره کو.. همی ریند و تو باز
گه از دهان ریی و گه ز کو.. و گه ز بغل
به پیش شاه چنانی که پیش آدم دیو
میان بزم چنان چون میان کعبه هبل
خیال توست خیال اجل ز روی قیاس
مثال توست مثال قضای بد به مثل
گران و بی نمک و ناخوشی چو ذل و نیاز
نبهره و بَدی و ناروا چو سیم دغل
به غور چون تو بود باده ای به یک من آرد
به هند چون تو بود یک رمه به یک آجل
بزرگ مردی کاندر جهاز مادر تو
هزار گربه ی اعور بُد و سگ ارجل
سپاه نیفه ی شلوار اگر تو عرض کنی
سپاه ذره نیارند کرد با تو جدل
کلی و شل شوی، ای شلف قحبه زن، که ز تو
سر نشاطم کل گشت و دست عشرت شل
دهانت چون سر و سر همچو ریش و ریش چو کو..
دلت چو دوزخ و دوزخ چو نیلگون مخمل
ز هشت گوهر نایاب و هفت جرم لطیف
بیافریدت گویی خدای عزوجل
ز خاک محنت و آب نیاز وآتش غم
ز گوه فربه و از بیخ پشم و گند بغل
بیا و عورت و شب های بر خر دجال
ز آب پشت بود هر شبی میان وحل
به آفتابی مانی تو، ای سگ به دو پای
که گه به شرق و به غرب است و گه به حوت و حمل
مگر که یک کل نبود که غر نباشد و باز
هزار غر بود اندر جهان که نبود کل
زنت چو مادر و مادرت روسپی چو زنت
پدرت چون تو و تو چون پدرت گنده بغل
به کنج کاف ک… مادر تو گم گردد
کلید خرجک و ک… حمار و پای جمل
رخت چنان که به که بر، زحل به دست بلیس
مثال صورت محنت نگاشت دست اجل
به ریش همچو یکی خرس مرده ای تو در آب
به نوک سبلت چو خار چفته بر سر تل
فغان از آن لب و دندان که گفته ای به قیاس
سفال های شکسته است بر تک مزبل
ایا به اصل سگ و گند گه و ظلمت کفر
به زور مور و به دیدار مار و نحس زحل
ز کو.. خویش و ک.. زن بود تو را نفقات
مرا ز صلت شاهان و جد و هزل و غزل
ایا به رنگ شترغاز تیر و گنده پیاز
که طبع را چو سپرزی و دیده را چو سبل
بدان که مرد ز غربت رسد به حد کمال
سفر برد به علو مرد را ز حد سفل
غریب را نه بس است آن شرف که هست شهید
به قول شمع شریعت محمد مرسل
سفر دلیل جمال و سعادت و شرف است
سفر دلیل کمال و بزرگی است و محل
مرا اگر نَبُدی غربت و فراق وطن
کجا بُدی شرف خدمت عماد دول؟
واژگان دشوار : 1-واژگانی که با نقطه چین نوشته شده است، دور از اخلاق بود. به ناچار آنها را ننوشتیم !
