ورود / عضویت



بایگانی‌های غزلیات شمس مغربی - صفحه 13 از 17 - ادبستان شعر پارسی

چو بحر نامتناهیست دایما مواج

شمس مغربی – غزل شماره 56 چو بحر نامتناهیست دایما مواج حجاب وحدت دریاست کثرت امواج جهان و هرچه در او هست جنبش دریاست ز قعر بحر به ساحل همی کند اخراج دلم که ساحل دریای بی نهایت اوست بود مدام به امواج بحر او محتاج علاج درد دلم غیر موج دریا نیست چو طرفه … ادامه

بیار ساقی باقی بریز بر من حادث

شمس مغربی – غزل شماره 55 بیار ساقی باقی بریز بر من حادث می قدیم که تا وارهم ز دست حوادث چو در زمین دلم تخم مهر خویش فکندی به آب دیده برویان که نیست زرع تو حادث از آن شراب به کنعان نوح گر برسیدی نگشتی غرقه ی طوفان چو سام و حام و … ادامه

مرا دلیست که او را نه انتهاست نه غایت

شمس مغربی – غزل شماره 54 مرا دلیست که او را نه انتهاست نه غایت نهایت همه دلها به پیش اوست هدایت چو برزخی که بود در میان ظاهر و باطن میان ختم نبوت فتاده است و ولایت ازوست بر همه جانها فروغ و تاب تجلی ازوست بر همه دلها ظهور نور هدایت روان او … ادامه

گذشت عهد نبوت و رسید دور ولایت

شمس مغربی – غزل شماره 53 گذشت عهد نبوت و رسید دور ولایت نماند حاجت امت به معجزات و به آیت ز شرک، روی به توحید کرده اند خلایق نهاده اند به تحقیق رخ به راه هدایت نهایت همه انبیا و رسل گذشته به پیش امت مرحوم احمد است ولایت چنانکه ختم نبوت در انبیاست … ادامه

ز آسمان غیبت اول ایزد، خوانم فرست

شمس مغربی – غزل شماره 52 ز آسمان غیبت اول ایزد، خوانم فرست پس برای خودن خوان توام مهمان فرست از برای شکر بی پایان نعمت های تو نعمت بی منتها و حد و پایانم فرست چون تنم پیدا و جانم هست پنهان دائما قوت و قوت از پی پیدا و پنهانم فرست تا مگر … ادامه

این کرد پریچهره ندانم که چه کردست

شمس مغربی – غزل شماره 51 این کرد پریچهره ندانم که چه کردست کز جمله ی خوبان جهان گوی ببردست موسی کلیم است که دارد ید بیضا عیسی است کزو زنده شود هر که بمردست چون چرخ به رقص است و چو خورشید فروزان از پرتو رویش شود آن کس که فسردست او را نتوان … ادامه

آنچه جان گفت به دل باز نمی یارم گفت

شمس مغربی – غزل شماره 50 آنچه جان گفت به دل باز نمی یارم گفت به کسی رمزی از آن باز نمی یارم گفت مطرب عشق درین پرده مرا سازی زد که به کس هیچ از آن ساز نمی یارم گفت گفت با من سخن عشق به آواز بلند آنچه او گفت به آواز نمی … ادامه

این جوش که از میکده برخاست چه جوش است

شمس مغربی – غزل شماره 49 این جوش که از میکده برخاست چه جوش است این جوش مگر از خم آن باده فروش است این دیده ندانم که چرا مست و خراب است وین عقل ندانم که چرا رفته ز هوش است دل باده کجا خورد ندانم شب دوشین کاو بی خبر و مست و … ادامه

آن کس که دیده در طلب او مسافر است

شمس مغربی – غزل شماره 48 آن کس که دیده در طلب او مسافر است عمریست تا که در دل و جانم مجاور است وآنکس که حسن روی بتان حسن روی اوست در حسن روی خویش ز هر دیده ناظر است دل را به سحر غمزه خوبان همی برد آن غمزه را نگر که زهر … ادامه

ریخت خونم که این شراب من است

شمس مغربی – غزل شماره 47 ریخت خونم که این شراب من است سوخت جانم که این کباب من است چونکه چشم خراب و مستم دید گفت کاین بیخود و خراب من است چونکه در بوته غمم بگداخت گفت در زیر لب که آب من است چون در آن آب، روی خود را دید گفت … ادامه

سحرهای غمزه ی جادوی او بی انتهاست

شمس مغربی – غزل شماره 46 سحرهای غمزه ی جادوی او بی انتهاست عشوه های طرفه ی هندوی او بی انتهاست دل شد اندر پیچ و تاب حلقه ی گیسوش گم پیچ و تاب حلقه ی گیسوی او بی انتهاست در سر زلفش ندانم دل کجا افتاده است تا کدامین سوی دارد موی او بی … ادامه

نهان به پرتو خویش است آفتاب رخت

شمس مغربی – غزل شماره 45 نهان به پرتو خویش است آفتاب رخت از آنکه مانع ادراک اوست تاب رخت رخت ز پرتو خود در نقاب می باشد عجب بود که بود غیر ازین نقاب رخت حجاب روی تو گر هست نیست جز تابش وگرنه چیست دگر تا بود حجاب رخت به غیر چشم تو … ادامه