ورود / عضویت



بایگانی‌های غزلیات شمس مغربی - صفحه 14 از 17 - ادبستان شعر پارسی

از دهانش به سخن جز اثری نتوان یافت

شمس مغربی – غزل شماره 44 از دهانش به سخن جز اثری نتوان یافت وز میانش به میان جز کمری نتوان یافت گفتمش چون قمری گفت بگو چون قمرم چونک بر سرو روانی قمری نتوان یافت گفتمش ماه و خوری گفت که بر چرخ چنین سرو قد زهره جبین ماه و خوری نتوان یافت چون … ادامه

آنکه او در هر لباسی شد عیان پیداست کیست

شمس مغربی – غزل شماره  43 آنکه او در هر لباسی شد عیان پیداست کیست وانک هست از جمله ی عالم نهان پیداست کیست وآنک از بهر تماشا آمد از خلوت برون تا همه عالم بدیدندش عیان پیداست کیست وآنک چون آمد بصحرای جهان ما ظهور کرد در بر خلعتی از جسم و جان پیداست … ادامه

با من است آنکس که بودم طالب او با من است

شمس مغربی – غزل شماره 42 با من است آنکس که بودم طالب او با من است هم تنم را جان شیرین است و هم جان را تن است از برای او همی کردم کنار از ما و من باز دیدم آخر الامرش که او ما و من است آنچه می پنداشتم کاغیار بود او … ادامه

چو باده چشم تو خورده است دل خراب چراست

شمس مغربی – غزل شماره 41 چو باده چشم تو خورده است دل خراب چراست چو حال توست در آتش جگر کباب چراست ز پیچ زلف تو در تاب رفت مهر رخت چو زوست تابش رویت ازو شباب چراست چو نیست عهد شکن غیر زلف پر شکنت بگو که با دل مسکنت این عتاب چراست … ادامه

هر آنکه طالب آن حضرت است مطلوب است

شمس مغربی – غزل شماره 40 هرآنکه طالب آن حضرت است مطلوب است محب دوست به تحقیق عین محبوب است تو راست یوسف کنعان درون جان پنهان ولی چه سود که چشمت به چشم یعقوب است دوای درد درون را هم از درون بطلب اگر چه درد تو افزون ز درد ایوب است مگو که … ادامه

آنچه کفر است بر خلق، بر ما دین است

شمس مغربی – غزل شماره 39 آنچه کفر است بر خلق، بر ما دین است تلخ و ترش همه عالم بر ما شیرین است چشم حق بین به جز از حق نتواند دیدن باطل اندر نظر مردم باطل بین است گل توحید نروید ز زمینی که درو خاک شرک و حسد و کبر و ریا … ادامه

صفا و روشنی کاندرون خانه ی ماست

شمس مغربی – غزل شماره 38 صفا و روشنی کاندرون خانه ی ماست ز عکس چهره ی آن دلبر یگانه ی ماست خرد که بیخبر از کاینات افتاده ی است خراب جرعه ای از باده ی شبانه ی ماست ز زلف و خط بتان باش برحذر دایم که زلف و خال بتان دام راه و … ادامه

چون رخت را هر زمان حسن و جمالی دیگر است

شمس مغربی – غزل شماره 37 چون رخت را هر زمان حسن و جمالی دیگر است لاجرم هر دم مرا با تو وصالی دیگر است اینکه هر ساعت جمالی می نماید روی تو پیش ارباب کمالات، این کمالی دیگر است بر بیاض روی دلبر از بیاض دلبری از سواد و خط و خالت، خط و … ادامه

بیدل و دلدار نتوانم نشست

شمس مغربی – غزل شماره 36 بیدل و دلدار نتوانم نشست بی جمال یار نتوانم نشست صحبت یارم چه می آید به دست پیش با اغیار نتوانم نشست ساقیم چون چشم مست او بود یک زمان هشیار نتوانم نشست چون بت و زنار، زلف روی اوست بی بت و زنار نتوانم نشست بسر امید وعده … ادامه

حسن روی هر پری رویی ز حسن روی اوست

شمس مغربی – غزل شماره 35 حسن روی هر پری رویی ز حسن روی اوست آب حسن دلبری هر سو روان از جوی اوست کعبه ی اهل نظر رخسار جانبخش وی است قبله ی ارباب دل طاق خم ابروی اوست هر کسی گر چه به سویی روی می آرد ولی در حقیقت روی خلق جمله … ادامه

آنکه او دیده ی جان و دل و نور بصر است

شمس مغربی – غزل شماره 34 آنکه او دیده ی جان و دل و نور بصر است هر کجا می نگرم صورت او در نظر است خبر از دوست بدان بر که ندارد خبری ورنه آنجا که عیانست چه جای خبر است ره بدو برد کسی کز پی او دور افتاد اثر از دوست کسی … ادامه

بر آب حیات تو جهان همچو حیاتی است

شمس مغربی – غزل شماره 33 بر آب حیات تو جهان همچو حیاتی است او نیز اگر باد رود از سرش آبیست بهر تو یک تاب جهان کرد پدیدار ذرات جهان جمله عیان گشته ز تابیست حرفیست جهان از ورق دفتر علت هر چند که خود را به سر خویش کتابیست زان دیده کماهی نتواند … ادامه