ورود / عضویت



بایگانی‌های غزلیات شمس مغربی - صفحه 15 از 17 - ادبستان شعر پارسی

هیچ میدانی که عالم از کجاست

شمس مغربی – غزل شماره 32 هیچ میدانی که عالم از کجاست یا ظهور نقش عالم از کجاست یا حروف اسم اعظم در عدد چند باشد یا خود اعظم از کجاست گنج دانش را طلسمی محکم است این طلسم گنج محکم از کجاست آندمی کز وی مسیحا مرده را زنده گردانید آن دم از کجاست … ادامه

با تو است آن یار دائم ور تو یکدم دور نیست

شمس مغربی – غزل شماره 31 با تو است آن یار دائم ور تو یکدم دور نیست گر چه تو مهجوری ازو وی از تو مهجور نیست دیده بگشا تا ببینی آفتاب روی او کافتاب روی او از دیده ها مستور نیست لیک رویش را به نور روی او دیدن توان گر چه مانع دیدنش … ادامه

هیچکس را اینچنین یاری که ما را هست نیست

شمس مغربی – غزل شماره 30 هیچکس را اینچنین یاری که ما را هست نیست کس ازین باده که ما مستیم او سرمست نیست قامتش را هست میلی جانب افتادگان کو بلندی در جهان کاو را نظرها پست نیست هست پا بست سر زلفش دل ما در جهان ورنه چیزی را دل ما در جهان … ادامه

دل غرقه ی انوار جمالی و جلالی است

شمس مغربی – غزل شماره 29 دل غرقه ی انوار جمالی و جلالی است بر وی نظر از جانب دلبر متوالی است دل منظر عالی و نظرگاه رفیع است یار است که او ناظر این منظر عالی است خالی است حوالی حریم دل از اغیار اغیار کجا واقف این بود و حوالیست جز نقش رخ … ادامه

بیار ساقی از آن می که هست آب حیات

شمس مغربی – غزل شماره 28 بیار ساقی از آن می که هست آب حیات بده به خضر دلم وارهانش از ظلمات از آن شراب که جان و دلم از او یابد ز قید جسم خلاص و ز بند نفس نجات از آن شراب که ریحان روح ارواح است از آن شراب که بخشد حیات … ادامه

دلی که آینه ی روی شاهد ذات است

شمس مغربی – غزل شماره 27 دلی که آینه ی روی شاهد ذات است برون ز عالم نفی و جهان اثبات است مجو که در ورق کاینات نتوان یافت علامت و اثر آنچه بی علامات است کسی نجست و نجوید ز لوح هر دو جهان نشان و نام کسی که محو بالذات است کسی که … ادامه

آنچه مطلوب دل و جان است ابا جان و دلست

شمس مغربی – غزل شماره 26 آنچه مطلوب دل و جان است ابا جان و دلست لیکن از خود جان آنکه بیخبر بد غافل است منزل جانان به جان و دل همی جوید دلم غافل از جانان که او را در دل و جان منزل است میان آب و گل سازد وطن آن جان و … ادامه

چنان مستم چنان مستم چنان مست

شمس مغربی – غزل شماره 25 چنان مستم چنان مستم چنان مست که نه پا دانم نه از سر نه سر از دست جز آن کس را که مست از جام اویم ندانم در جهان هرگز کسی هست به کلی خواهم از خود گشت بیخود اگر باده دهد ساقی ازین دست دلم عهدی که بسته … ادامه

ساقی باقی که جانم مست اوست

شمس مغربی – غزل شماره 24 ساقی باقی که جانم مست اوست باده  ای در داد کان بیرنگ و بوست بی دهن جان باده ای را در کشید کاو منزه از خم و جام و سبوست نور می در جان و در دل کار کرد نار وی در استخوان و مغز و پوست دیدم از … ادامه

اگر ز روی براندازد او نقاب صفات

شمس مغربی – غزل شماره 23 اگر ز روی براندازد او نقاب صفات دو کون سوخته گردد ز نور پرتو ذات به پیش تاب تجلی ذات محو شود چنانکه هست ازو کشته از فروغ صفات مجوز کون و ثباتی به پیش پرتو او که بسته را نتوان یافت پیش باد ثبات دلا نقاب برافکن ز … ادامه

مهر سرگشته کافتاب کجاست

شمس مغربی – غزل شماره 22 مهر سرگشته کافتاب کجاست آب هر سو دوان که آب کجاست خواب دوشم ز دیده ام پرسید کاین جهان را مگو که خواب کجاست مست پرسان که مست را دیدی یارب آن بیخود و خراب کجاست باده در میکده همی کرده کرد مجلس که کو شراب کجاست یار خود … ادامه

دو عالم چیست نقش صورت دوست

شمس مغربی – غزل شماره 21 دو عالم چیست نقش صورت دوست چه جای نقش و صورت پلک خود اوست هر آن جویی که از دریا روان شد جو از دریاست آن دریاست نه جوست چو یک دانه برست آمد پدیدار درخت و برگ و بار و مغز با پوست غلط نبود اگر گویی که … ادامه