ورود / عضویت



بایگانی‌های غزلیات شمس مغربی - صفحه 12 از 17 - ادبستان شعر پارسی

دلی نداشتم آن هم که بود، یار ببرد

شمس مغربی – غزل شماره 68 دلی نداشتم آن هم که بود، یار ببرد کدام دل که نه آن یار غمگسار ببرد به نیم غمزه روان چو من هزار بود به یک کرشمه دل همچو من نزار ببرد هزار نقش برانگیخت آن نگار ظریف که تا به نقش دل از دستم آن نگار ببرد به … ادامه

جانم از پرتو روی چنان می گردد

شمس مغربی – غزل شماره 67 جانم از پرتو روی چنان می گردد که دل از آتش او آب روان‌می گردد هرچه پیداست نهان می شود از دیده و جان چون بر آن دیده جمال تو عیان می گردد هر که از تو اثر و نام و نشان می یابد از خود او بی اثر … ادامه

مست ساقی خبر از جام و سبو کی دارد

شمس مغربی – غزل شماره 66 مست ساقی خبر از جام و سبو کی دارد تو مپندار که او مستی ازین می دارد هیچ با هوش نیاید نفسی از مستی آنکه از ساقی جان جام پیاپی دارد دل به رقص است از آن نغمه که گردون در چرخ مست از وی که سماع از دف … ادامه

هر که در جنت دل مثل تو حوری دارد

شمس مغربی – غزل شماره 65 هر که در جنت دل مثل تو حوری دارد گر کند میل به فردوس قصوری دارد هست بی بهره ز دیدار تو در خلد برین هر که از جنت و از حور حضوری دارد دیده هر لحظه پی دیدن مهر رویت از فروغ رخ چون مهر تو نوری دارد … ادامه

دل ما هر نفسی مشرب دیگر دارد

شمس مغربی – غزل شماره 64 دل ما هر نفسی مشرب دیگر دارد راه و رسم دگر و مذهب دیگر دارد میکشد هر نفسی جام دگر از لب یار بهر هر جام کشیدن، لب دیگر دارد نیست دل در دو نفس طالب یک مطلب خاص هر زمان او طلب مطلب دیگر دارد شاهد او جز … ادامه

بتم با هر سری هر سو سر و کاری دگر دارد

شمس مغربی – غزل شماره 63 بتم با هر سری هر سو سر و کاری دگر دارد غمش با هر دلی سودا و بازاری دگر دارد جمال و عشق آن دلبر ز هر معشوق و هر عاشق بگاه جلوه نظاری و دیداری دگر دارد اگر چه دیده ای گلزار روی او، مشو قانع که روی … ادامه

دلی دارم که در روی غم نگنجد

شمس مغربی – غزل شماره 62 دلی دارم که در روی غم نگنجد چه جای غم که شادی هم نگنجد میان ما و یار همدم ما اگر همدم نباشد دم نگنجد حدیث بیش و کم اینجا رها کن که اینجا وصف بیش و کم نگنجد چنان پر گشت گوش از نغمه ی دوست که در … ادامه

مرا دلیست که در وی به غیر دوست نگنجد

شمس مغربی – غزل شماره 61 مرا دلیست که در وی به غیر دوست نگنجد درین حضیره هر آنکس که غیر اوست نگنجد ز مغز و پوست برون آ که در حظیره قدس کسی نیامده بیرون ز مغز و پوست نگنجد سرای حضرت جانان ز رنگ و بوست مقدس در آن سرای کسی را که … ادامه

دل من هر نفسی از تو تجلی طلبد

شمس مغربی – غزل شماره 60 دل من هر نفسی از تو تجلی طلبد دم به دم دیده ی مجنون رخ لیلی طلبد هر که او دیده بود چهره و بالای تو را کی ز ایزد به دعا روضه و طوبی طلبد در جهان ذره ای از مهر رخت خالی نیست کاو ز دیدار تو … ادامه

از جنبش بحر قدم برخاست موج بی عدد

شمس مغربی – غزل شماره 59 از جنبش بحر قدم برخاست موج بی عدد وز موج دریای ازل پر گشت صحرای ابد از موج بحر بی کران صحرا و دریا شد یکی صحرا یقین دریا شود چون یابد از دریا مدد اندر سرای لم یزل باشد ابد عین ازل سر درهم آرد دایره از پیش … ادامه

پا ز حد خویش بیرون نمی باید نهاد

شمس مغربی – غزل شماره 58 پا ز حد خویش بیرون نمی باید نهاد گر نهادی پیش از این، اکنون نمی باید نهاد فعل ناموزون را موزون نمی باید شمرد قول ناموزون را موزون نمی باید نهاد حد هر چیزی چو دانستی و نعت وصف او زآنچه هست او را کم و افزون نمی باید … ادامه

سحرگهی که موذن به فالق الاصباح

شمس مغربی – غزل شماره 57 سحرگهی که موذن به فالق الاصباح صلای زنده دلان می دهد به خوان صلاح تو رو به خانه ی خمار عاشقان آور برای راحت روحت طلب کن از وی راح کلید فتح دل اهل دل، به دست دل است گشایشی طلب از وی که عنده المفتاح از آن شراب … ادامه